O'Riley

Aanstellerige priegelmuziek of intelligente pop, de oordelen over Radiohead vallen over het algemeen uiteen in die twee tegenpolen. Christopher O'Riley is in te delen bij de bewonderaars. De bejubelde klassieke pianist was bij de eerste beluistering verkocht. Hij schafte meteen het hele repertoire aan en verdiepte zich in de composities van Thom Yorke en co. Van 15 nummers schreef hij transcripties voor piano. Van het resultaat kan je je afvragen of dit nog wel Radiohead is. O'Riley heeft genoeg ervaring met onconventioneel materiaal als tango's van Piazolla en moderne composities van John Adams om niet te vervallen in een James Last-achtige `verklassieking'. Maar omdat de sound zo absoluut anders is dan in de door computers en gitaren gedragen originelen, lijkt de aard van de muziek te veranderen. Het zijn nette werkstukjes geworden, percussieve riffs en rondtollende melodietjes verpakt in een wat analytische speelstijl. Typisch is wel dat juist Radioheads meest sfeervolle nummers (veelal van Kid A) het sterkste uit de verf komen. Dan blijkt dat de muziek ook zonder de ironisch-agressieve teksten van Yorke of de computermanipulaties overeind blijft. O'Riley heeft zo met zijn interpretatie iets toegevoegd aan de Radiohead-discografie. En en passant toont hij aan dat popmuziek, mits goed gekozen en bewerkt, best past op het klassieke concertpodium.

Christopher O'Riley: True Love Waits (Sony Classic, SK 873210) Distr Sony