Dublin Horse Show barst van tradities

De Royal Dublin Horse Show dateert van 1831, toen zes boerentrekpaarden tegen elkaar streden. Ruim dertig jaar later werd er iets gedaan wat op springen leek.

Door de poort wandelend van The Royal Dublin Society (RDS) in de wijk Ballsbridge kom je van de 21ste eeuw terug in de jeugdjaren van de Ierse schrijver James Joyce (1882-1941). Van het ene moment op het andere verstomt het lawaai van de stad en dringen louter geluiden door die bij paarden horen. Voor de 130ste keer wordt hier de Royal Dublin Horse Show gehouden. Dé jaarlijkse ontmoeting, waar heel paardensport minnend Ierland een jaar lang naar toe leeft. Ierland mag dan van voetbal, rugby en van Guinness houden, de liefde voor de paarden zit dieper. Die zit vastgeklonken in de Ierse ziel, gelijk een hoefijzer onder een paardenhoef.

De geschiedenis van de Royal Dublin Horse Show gaat terug tot 1831. Toen was er in Dublin een landbouwtentoonstelling, met daarin ook een rubriek waaraan zegge en schrijve zes boerentrekpaarden deelnamen. Ruim dertig jaar later werd er voor het eerst iets georganiseerd dat op een springwedstrijd leek. Deze manifestatie stond in het teken van het eeuwfeest van de Dublin Society.

In 1731 stichtten veertien mannen van het Trinity College deze society om het sociale en maatschappelijke leven te ontwikkelen. Het koninklijke voorvoegsel Royal, dat nog steeds wordt gevoerd ondanks het feit dat Ierland zich in 1921 losmaakte van The Empire, verkregen ze in 1820, toen George IV het patronaat van de Society aanvaardde. De RDS heeft vele van Ierland's nationale instituten opgericht, zoals de Nationale Bibliotheek, het Nationale Museum en het National College of Art and Design.

Bij de eerste wedstrijd in 1868 moesten de paarden over een hindernis springen die drie met brem omwikkelde balken in een verticaal vlak telde. In de tweede wedstrijd sprongen de paarden over twee achter elkaar geplaatste hekken. De dag daarop mochten de beste paarden terugkomen voor een wedstrijd waarbij over een stenen muur werd gesprongen. De winnaar luisterde naar de naam Richard Flynn en zijn paard naar Shane Rue. Hij ontving voor zijn zege 55 Ierse ponden en even nadien verkocht hij zijn paard voor duizend Ierse ponden. Sinds 1926 namen ook ruiters uit het buitenland deel aan dit evenement. In 1938 werd de eerste wedstrijd direct op tijd verreden. Tot 1918 was het voor dames verboden aan wedstrijden deel te nemen, maar een jaar later werd de eerste wedstrijd voor amazones uitgeschreven en vanaf 1920 mogen dames aan alle nationale wedstrijden meedoen. Het duurde echter tot 1954 voordat vrouwen ook aan alle internationale wedstrijden mochten deelnemen.

Ondanks de hitte dit jaar staan in de verschillende keuringsbanen juryleden hun werk te doen. In vol ornaat, met voor de heren de bolhoed, een donker kostuum met stropdas en vest. Voor de dames is een eveneens een hoofddeksel voorgeschreven, tezamen met een rok van een lengte zoals je die alleen in Nederland nog tegenkomt in gebieden waar het Reformatorisch Dagblad zijn lezers heeft. De paarden zijn glanzend gepoetst en geborsteld, de laarzen glimmen en alle ruiters houden het vol om vriendelijk te blijven lachen. De vrouwen rijden een aantal van hun wedstrijden in dameszadel. De ouderwetse lakense zwarte of donkerblauwe stof laat de wangen van de amazones nog meer blozen dan ze onder invloed van de Ierse weersomstandigheden van nature al doen. Eerst moeten ze een paar rondjes rijden in stap, draf en galop, zodat de jury zich een beeld kan vormen van de kwaliteit.

Dan staan de paarden op een lijn opgesteld. Ze worden vervolgens één voor één van hun zadel ontdaan en dan mogen ze eenmaal aan de hand met een meeloper op en neer draven en stappen. Zo krijgt de jury een beeld van de bouw en correctheid van het paard. Als de juryleden dan nog niet weten welk paard het beste is stappen ze er zelf op. Niet één groep paarden wordt zo bekeken, maar tientallen groepen. Want er is een enorme variatie; jachtpaarden voor vrouwen, kleine jachtpaarden, zware jachtpaarden, bonte jachtpaarden en nog veel meer. En alles wordt volgens hetzelfde ritueel beoordeeld. Dat duurt uren en uren. Maar denk niet dat het publiek wegloopt. Het blijft geboeid kijken naar de paarden.

In de jaren voor de oorlog Nederland had nog een cavalerie trokken Nederlandse officieren naar Ierland om paarden aan te kopen. Met succes, want op de Olympische Spelen van 1928 en 1932 wonnen Nederlandse cavalerie officieren zowel individueel als met het nationale team gouden medailles. Charles Pahud de Mortanges, later voorzitter van het Nederlands Olympisch Comité, veroverde met Marcroix twee maal individueel goud. ,,De Irish Draft Mare is de moeder aller springpaarden'', zegt Dermot Forde, die als beleidsbepaler aanwezig is bij de fokkerij van het Ierse paard. ,,Op een bepaald moment was er een enorme vraag naar Ierse sportpaarden. Ze wonnen alles wat er te winnen viel. Daardoor werden onze Irish draft merries naast het werk op de boerderij alleen nog maar gebruikt om springpaarden mee te fokken'', aldus Forde.

Dit schitterende paardenras dreigde te verdwijnen, maar dankzij een actief beleid van het Ierse ministerie van landbouw werd het met behulp van subsidies voor paardenfokkers weer aantrekkelijk gemaakt om de klassieke merries te laten bevruchten door hengsten met onvermengd Irish draft bloed in de aderen. ,,Die aanpak heeft ons gered'', vertelt Forde, en hij wijst met trots naar een hele lange rij schitterende klassieke merries. ,,Op deze paarden moet de toekomstige fokkerij van springpaarden verder worden uitgebouwd''.

Dat die aanpak werkt blijkt nu al, want de Ierse springruiters komen uitsluitend met paarden uit de eigen Ierse fokkerij aan de start en met steeds meer succes. ,,We staan nu in de Super League op de tweede plaats, achter de Fransen, en dat is allemaal te danken aan de Irish Draft die dreigde te verdwijnen toen zij niet meer nodig was om het werk op onze boerderijen te doen'', aldus Forde.

De Irish Draft merries, al of niet vergezeld van hun veulen, worden gedurende uren durende sessies bekeken en beoordeeld. Of de paarden nu op de eerste plaats staan of als laatste eindigen is niet belangrijk. ,,Met je paard mee mogen doen aan de Dublin Horse Show dat is al een enorme eer, en die eer is eigenlijk het enige dat al die 130 jaren telt'', vertelt Hugh McCusker uit Galway, die met zijn paard Roma Silver Pearl als laatste de keuringsbaan verlaat.