Belgen

Drie Belgen bij Ajax? Als dat maar goed gaat. Vanuit geopolitiek standpunt zou je kunnen zeggen: een triomf voor de vrede. Benelux als laboratorium van pacificatie en emancipatie. Maar voetbal is weinig Benelux, zoals Harry van Raaij heeft moeten leren. Belgen in de eredivisie: het blijft een curiosum. Achter deze beleidskeuze zie ik meer het silhouet van Jan Pronk dan van Arie van Eijden. Ontwikkelingshulp.

Van Damme, Sonck en Soetaers in de eredivisie: het blijft de omgekeerde wereld. Vroeger kwamen Jan Mulder, Rob Rensenbrink en Henk Houwaart naar Brussel en Brugge om hun medespelers iets van democratie en lef bij te brengen. De voorzitter spreekt? Nee, de speler heeft het laatste woord. De `Ollandse invasie' had het effect van een culturele revolutie. Zelfs Raymond Goethals, stoïcijn bij geboorte, was van zijn à propos. Ik weet nog dat de legendarische voorzitter van RCA Anderlecht, Constant vanden Stock, zich naar het appartement van Jan en Johanna Mulder verplaatste om de Groninger te behoeden voor een transfer. Dat zou hij nooit gedaan hebben voor Julien Kialunda, voor Paul van Himst en voor Wilfried Puis. Om maar te zeggen dat er tijden zijn geweest waarin de hiërachie der Lage Landen duidelijk was.

Nu gaat Tom Soetaers vermoedelijk naar Ajax, en eerder al Wesley Sonck. Twee voetballers die in België worden gezien als veredelde bankzitters. Soetaers heeft het niet gered bij Anderlecht, Sonck werd uitgespuugd door bestuur en technische staf van Racing Genk. En dat speelt dan straks in Amsterdam Champions League. Janneke en Mieke aan de bal, dromend van erwtensoep en gebak. Zou dat beleid zijn? Of mag ik het wanhoop noemen? Of gierigheid?

De legendarische Limburger, Sef Vergoossen, is al een tijdje trainer van Racing Genk. De eerste jaren met succes. Sef had als geen ander begrepen dat Belgische voetballers gevoelig zijn voor de gemoedelijkheidsfactor. Hij droeg zijn vrouw op, een keer in het jaar, in de eigen bungalow een bacchanaal aan te richten voor zijn selectie. Het dierenspul in de aangrenzende weiden werd ook ingezet als wapen van vertedering. Sef werd door de spelers op handen gedragen. Maar het heeft niet geleid tot historische triomfen.

Suf van het peinzen over libido en anderde kwesties, besloot trainer Sef Vergoossen dit jaar om een mental coach voor Racing Genk in te huren. Hij had begrepen dat zijn vedetten, Sonck en Dagano, niet meer op zijn Limburgse tongval vooruit te branden waren. Sef, genetisch gesproken toch al een man van psyche, wou meer reuring in de ziel van zijn voetballers. En dat lijkt me nou net geen ambitie voor Ronald Koeman.

Is het denkbaar dat de Nederlandse volkssport numero uno gekleurd wordt door huurlingen? Ja dus! Door Belgen? Dan hebben we het wel over een demonstratie van armoe. Over een soort zielsverhuizing die je van calvinisten niet verwacht. Om over de provincialisering van een erfgoed maar te zwijgen.

Natuurlijlk begrijp ik dat Thomas Bufffel een idool is voor de legioenen van Feyenoord. Hij is niets minder dan een working class hero. Natuurlijk geef ik Roda en Willem II gelijk dat ze hun schrale financiën proberen te verhalen op Belgen. Maar Ajax, beursgenoteerde club, icoon van de natie, op zoek in Wuustwezel?

Nee dus.

Ik las dat Makaay voor evenveel geld voor Ajax had willen spelen. Als Arie van Eijden zijnde zou ik dan denken: doe er iets mee. Maar Arie wil Soetaers. Waarom? Liever knechten dan vedetten? Zo denkt Sef Vergooossen er ook over. Doe mij maaar een mental coach, liever dan Ronaldinho.

Zeg mij waar de wolken huilen. Niet in de Arena. Waar Van Damme, Sonck en Soetaers proberen te schitteren, tegen hun natuur in. In het beste geval, een beetje zoals Willeke Alberti in haar vroegere jaren heeft gedaan.

Toevallig weet ik waarom Ronald Koeman zoveel van Belgen houdt. Sonck en Soetaers kunnen hem wel behagen. Zij hebben bewondering en verwondering in de genen. Zij kijken niet eens op wanneer Ronald voor Bartina en voor zijn koters drie kerstbomen in de tuin laat planten. Zij bidden en knielen mee in het momentum van de idyllische euforie. Natuurlijk niet in Amsterdam, in Schilde bij Antwerpen. Provincialen met alkaar. Eigenlijk is de grootstad de vijand.