Gemis van een thuishaven

Bodega Restaurant Keyzer is al ruim een jaar dicht, de exploitant is failliet. Waar moet de bohème en de geleerdheid heen?

Hoe gaat het tegenwoordig met Bodega Restaurant Keyzer, het Amsterdamse instituut naast het Concertgebouw? Moeilijke vraag! Zo te zien in ieder geval nog niet goed. Op 1 juli van het vorig jaar werd het gesloten. De verzakking was zo ver gevorderd, dat de gasten in gevaar kwamen. Omdat zowel prins Willem-Alexander en prinses Máxima, als vooraanstaande leden van het Republikeins Genootschap en nog meer belangrijke, minder belangrijke en onbelangrijke mensen er gingen eten, had iedereen er vrede mee. Bovendien waren allerlei verbeteringen in het vooruitzicht gesteld. Zo zou er een eetkelder komen. Geruchten dat daar bij house muziek alleen bier, breezers en hamburgers te koop waren, werden tegengesproken. Begin 2003 zou Keyzer weer opengaan, wel vernieuwd maar in onbeschadigde glorie.

De zomer van 2002 ging voorbij zonder dat er iets gebeurde. Geflankeerd door gebroken siervazen bleef de voordeurmat voor de gesloten ingang liggen. Keek je naar binnen dan zag je door de steeds stoffiger ramen de ochtendbladen van 1 juli op de grond liggen. Maar in het najaar werd er opeens aangepakt. De trieste troep buiten werd opgeruimd. In het inwendige werd gebeukt, gehakt, geslagen, gegraven. Door de achterdeur, die meestal openstond, kon je zien wat er gebeurde. Waar al die Amsterdamse generaties de afgelopen bijna honderd jaar hadden gegeten, gaapte een diep gat. Het werd weer voorjaar. De verzakkingen waren blijkbaar ernstiger dan verwacht. Het werk ging door, behalve in de serre kon je nergens meer naar binnen kijken. Om de rest van het gebouw was een hoog hek gebouwd. Wie nadere inlichtingen wilde, moest een nummer in Groningen bellen. Dat stond op een bord.

En toen, iets meer dan een week geleden meldden Het Parool en De Telegraaf dat de exploitatiemaatschappij Keybo, formeel de exploitant van Keyzer plotseling failliet was. Het kwam door een verdwenen postzak met de ontslagbrieven voor het personeel. Dat was dus niet ontslagen, moest worden doorbetaald. Keybo failliet. Ik probeerde Keybo te bellen maar kon deze exploitatiemaatschappij in het telefoonboek niet vinden. Ik nam mijn toevlucht tot het nummer in Groningen. Een vriendelijke meneer zei dat hij wegens de bouwvakvakantie niets kon zeggen. In andere welingelichte Amsterdamse kringen wist niemand er het fijne van, maar ik merkte wel dat de onrust toeneemt.

Wat is er zo bijzonder aan Keyzer? Er zijn toch wel meer oude restaurants in hypermoderne eetlegenheden veranderd zonder dat de wereld is vergaan? Kijk eens naar Witteveen op de Ceintuurbaan. Cubaans geworden! Of je in Havana bent, in de Floridita zit. Wat is daar mis mee? Valt niet uit te leggen. Keyzer was een instituut, niet in het bijzonder bedoeld om geweldig te kunnen eten of om `de sfeer te ondergaan'. Het was een bodega restaurant waar iedereen kon komen, zolang de gast zich redelijk had aangekleed en de anderen niet hinderde. Daar kwam de bohème en de geleerdheid, het stadsbestuur en de musici van het Concertgebouw, schrijvers en uitgevers, de reclame en de zakenmensen, en allemaal werden ze door het personeel op gelijke wijze, met democratische hoffelijkheid behandeld. Voorzover ik me herinner, dat is van 1938, toen ik daar aan de hand van mijn vader voor het eerst binnenkwam, is dat altijd zo geweest. Ik kan het niet beter uitleggen dan de columnist van Het Parool Arnold Heertje het gedaan heeft toen de vaste klanten onheil begonnen te vermoeden. Hij zat daar toevallig met zijn vrouw toen Willem-Alexander en Máxima aan een tafeltje bleken te zitten. `Een snoodaard rechts van ons vond het nodig een hele batterij persfotografen in te lichten. Hij doorbrak de ongeschreven Keyzerlijke wet van de intimiteit. Bij het vertrek van het prinselijk paar illustreerde een knetterend spervuur het resultaat van zijn actie. Zo'n man hoort niet in Keyzer, dacht ik nog. Keyzer was meer dan een plek om te eten. Het was een thuishaven.' Aldus Arnold Heertje.

Zal het er weer van komen? Ik deed verder speurwerk, hoorde dat `Heineken de coördinatie in handen heeft'. Bij het ter perse gaan van deze krant is dit het laatste nieuws dat ik u kan vertellen. Cave renommé, staat nog altijd op het raam. Daar klampen we ons aan vast.

Gerectificeerd

Bodega Keyzer

Naar aanleiding van het artikel Gemis van een thuishaven (in de krant van vrijdag 8 augustus, pagina 26) laat Heineken weten de nieuwe eigenaar te zijn van het pand waarin bodega Keyzer is gevestigd en erop toe te zien dat `er weer een mooie instelling van gemaakt wordt'. Het herstelwerk zal naar verwachting begin 2004 zijn voltooid. De tekst op de ruit van de bodega luidt cave renommée met dubbel e.