`Als Edith wegspoelt, staken we de strijd'

Hans van Goor (32) bedwong acht jaar geleden Het Kanaal. Volgende week staat de oud- marathonzwemmer echtgenote Edith van Dijk bij in haar poging om van Engeland naar Frankrijk te zwemmen.

Begin hem niet over blauwalgen. Daar weet hij als voormalig openwaterzwemmer alles van. ,,Vervelend spul, kan je knap ziek van worden. Vanmorgen zag ik dat onze vijver ook is getroffen. Heel vervelend.''

Twaalf jaar lang was Hans van Goor (32) het gezicht van het Nederlandse marathonzwemmen. Sinds zijn voortijdige afscheid in 1996 (,,Ik was amper 26, maar kon die dertig uur training in de week niet langer combineren met mijn maatschappelijke carrière'') is hij de stille kracht achter Edith van Dijk, de meervoudig wereld- en Europees kampioene met wie hij afgelopen voorjaar in het huwelijk trad. Van Goor is haar manusje van alles: trainer-coach, manager en dat ook huisfinancier. Glimlachend: ,,De belastingaangifte is duizenden euro's negatief.''

In het kantoor van zijn werkgever DSB Groep in Wognum voert Van Goor deze ochtend een intensief telefoongesprek met de producer van Studio Sport. Druk is de zaakwaarnemer van een marathonzwemmer doorgaans niet, zegt hij even later. Maar dezer dagen, met de `Grote Oversteek' van Van Dijk in zicht, gaan die wijze woorden niet op. Het Duitse ZDF is bezig met een documentaire over openwaterzwemmen en daarom ook geïnteresseerd in de missie van de afgestudeerd econome.

Woensdag al hoopt Van Dijk (30) het ruime sop te kiezen voor haar tocht over 34 slopende kilometers (ruim) een week eerder dan gepland. ,,We hopen nu op spring- in plaats van vlaktij'', zegt Van Goor, die de plannen wijzigde onder druk van twee gerenommeerde marathonzwemmers, de Fransman Stéphane Lacat en de Duitser Christoph Warnatsch. ,,Die twee hebben bij de Channel Swimming Association het verzoek ingediend om later deze maand samen te mogen zwemmen. Maar dat pikken wij niet. Zo werkt het ook niet: kop over kop. Hoe dan ook: we willen ze vóór zijn en gaan daarom eerder.''

Zelf bedwong hij Het Kanaal acht jaar geleden in een Europese recordtijd van acht uur en twee minuten. Een foto van zijn heroïsche aankomst op het strand van Cap Gris Nez staat, zij het niet prominent, op zijn werkkamer. Zijn record `staat' nog altijd. ,,Sindsdien hebben enkele honderden zwemmers geprobeerd die tijd te verbeteren. Een van hen heeft die poging zelfs met de dood moeten bekopen, omdat z'n begeleiders hem niet tijdig uit het water hebben gevist.''

Zo onbezonnen zullen Van Dijk en Van Goor niet te werk gaan. Lachend: ,,Als Edith bij Dover `om de hoek' dreigt te spoelen richting Londen, staken we de strijd.'' Maar die kans is klein, bezweert Van Goor. Sterker nog: Van Dijk vormt een serieuze bedreiging van `zijn' record. ,,Edith doet niet onder voor een man, dus als de omstandigheden meewerken zal ze sneller zijn dan ik destijds. Daar heb ik vrede mee, meer dan dat zelfs. Het record blijft in dat geval in de familie. En ex-recordhouder vind ik ook een mooie titel.''

Zijn geslaagde overtocht beschouwt Van Goor als de kroon op wat hij ,,een korte maar hevige en avontuurlijke carrière'' noemt. Maar het onbetwiste hoogtepunt? ,,Dat was een wedstrijd, twaalf jaar geleden al weer, voor de kust van Zuid-Italië: Capri-Napoli. Dat was toentertijd het officieuze WK, de enige wedstrijd waar profs en amateurs tegen elkaar uitkwamen. Stond ik als onervaren broekie tussen al die grote namen. Maar vanaf de start ging ik als een speer. Tot achthonderd meter voor het einde, toen mijn schipper na 6,5 uur zwemmen onthulde dat we de verkeerde route hadden gekozen. Won uiteindelijk toch die Argentijn, Diego Degano.''

Kans op een revanche kreeg Van Goor niet. Grijnzend: ,,Een jaar later begon in Italië de Operatie Schone Handen. Werden zeven man uit de organisatie opgepakt. We vroegen ons al af waar die enorme budgetten vandaan kwamen. Een week lang in een luxueus hotel, compleet met grote cadeaus en buffetten. Het kon niet op. Totdat justitie ingreep, en de wedstrijd voor jaren van de agenda verdween.''

Zijn echtgenote verkeerde jarenlang, lekker gemaakt door het optimisme van de wereldzwembond FINA, in de veronderstelling ooit olympische roem te kunnen vergaren. Twee jaar geleden hielp het Internationaal Olympisch Comité (IOC) haar uit de droom met de mededeling dat marathonzwemmen ook bij de Spelen van Athene geen deel uitmaakt van het programma. Van Goor: ,,Toen was Edith wel even van slag. In Peking (Spelen 2008, red.) is ze immers te oud, voor het geval het IOC alsnog overstag mocht gaan.''

Van Dijk is in feite `dubbel gestraft': de 1.500 meter vrije slag, de marathon onder de langebaannummers, is voor mannen weliswaar een olympisch nummer, maar niet voor vrouwen. Noodgedwongen beproeft Van Dijk, een stayer pur sang, haar geluk komend jaar op de 800 vrij. ,,Edith moet vijftien seconden van haar persoonlijk record afhalen om zich te kwalificeren. Dat lijkt veel, maar haar wilskracht kennende durf ik te zeggen: dat gaat haar lukken.''

Ondanks een gebrek aan financiële steun van NOC*NSF. Nu het marathonzwemmen de olympische status ontbeert en de sport mondiaal gezien niet groot genoeg (te weinig deelnemende landen) wordt geacht, verliest Van Dijk binnenkort de A-status. Van Goor heeft begrip voor die `degradatie', maar: ,,Gelet op Ediths enorme staat van dienst zou een uitzonderingspositie minimaal overwogen kunnen worden.''

Uitgerekend Van Goors werkgever DSB Groep heeft zich bereid verklaard om Van Dijk de komende maanden financieel te ondersteunen. ,,Dirk (directeur Scheringa, red.) vind het een eer om Edith te sponsoren. Hij bekijkt het zakelijk, dat wel. Ik heb het weliswaar aangekaart, maar me verder bewust op de achtergrond gehouden. Ik wil geen scheve gezichten.''