Ulrich Schnauss

De revival van de jaren-negentig is definitief een feit met de tweede cd van Ulrich Schnauss. Op A Strangely Isolated Place herschept deze Berlijnse elektronica-producer nauwgezet het geluid en de sferen van het mistige `shoegazer'-geluid, dat in het begin van het vorige decennium verscheidene Britse bands stijlvol van de straat hield.

Vorig jaar werd er een begin gemaakt met die herwaardering in de vorm van Blue Skied An' Clear, een dubbel-cd waarop verscheidene vertegenwoordigers van de Duitse elektronische scene in de weer waren met het erfgoed van Slowdive, na het trendsettende My Bloody Valentine de voornaamste vertegenwoordiger van deze stroming.

Schnauss was met twee nummers vertegenwoordigd op dat eerbewijs aan de shoegazer-klanken en nu trekt hij die lijn zo naadloos door dat de acht langgerekte nummers op A Strangely Isolated Place ook door Slowdive-brein Neil Halstead gepend hadden kunnen zijn.

Toch geeft Schnauss zijn eigen visie door de in torenhoge effectenwolken gestapelde gitaarpartijen van zijn grote voorbeeld te vervangen door elegante elektronische constructies vol warme synthesizerdekens en ijle melodieën. Een zet die de etherische, pastorale sfeer van dit soort muziek sterk benadrukt. De doorgaans woordloze, diep in de mix verborgen zang van zangeres Judith Beck draagt daar ook het nodige aan bij, sterker nog, daardoor klinkt de boel soms zo zweverig dat het aardse tegengeluid van mathematische dansbeats zeer welkom is.

Zo is A Strangely Isolated Place precies de behaagzuchtige plaat waar warme zomeravonden om smeken.

Ulrich Schnauss: A Strangely Isolated Place (City Centre Offices CD 013) distr. Lowlands