The Sleepy Jackson

Op Lovers, na een compilatie van wat vroege ep's het eigenlijke langspeeldebuut van The Sleepy Jackson, etaleert deze Australische groep een hoogst eigenzinnig invloedenpalet. Countrypop – even zomers als dreinend en met de steelgitaar als gegarandeerde tranentrekker – lijkt de voornaamste bouwsteen.

Op dat fundament blijkt van alles te passen: van stompende Velvet-Underground-rock tot voorzichtige jaren-tachtig-postpunk-invloeden en van lichtzinnige psychedelica tot een knorrende synthesizer of een nors tikkende drumcomputer. Zo'n plaat ontaardt gemakkelijk in een `eclectisch' staaltje knip- en plakwerk, waarbij alle zeggingskracht uit de verzamelde referenties is geknepen. Maar Luke Steele, de grote man achter The Sleepy Jackson, ontwijkt die valkuil zo behendig dat het de onbevangen luisteraar bijna gaat duizelen. Uit zijn verzamelde invloeden haalt hij behoorlijk wat meer dan de som der delen. Daardoor blijft Lovers kietelen en prikkelen, precies wat we willen van zo'n postmoderne popplaat. Dat Steele er soms bij zingt alsof hij zelf ook niet helemaal kan bevatten wat hij heeft aangericht, is eigenlijk een ontwapenende reden te meer om The Sleepy Jackson aan het hart te drukken.

The Sleepy Jackson: Lovers (Virgin7243 5 90559 2 3)