Querida Máxima,

Sommige dingen vallen me hier zwaar. Latijns-Amerikaanse gebruiken. In veel verblijven staat in de eetkamer, tussen het peper- en zoutstelletje en de slaolie, een kittig belletje. Het tafelhoofd moet er mee rinkelen om het dienstmeisje in de keuken duidelijk te maken dat ze kan afruimen. Voor de volgende gang.

De serveerster wordt kennelijk geacht zo gedienstig mogelijk de ruimte te betreden. Er wordt doorgaans geen woord, geen blik met haar gewisseld. Soms ben ik bang dat ze achterstevoren kruipend binnenkomt. En hoe hartelijk ik ze ook probeer te behandelen, al te veel jovialiteit wordt niet begrepen. Ook als je steeds zelf de vuile bordjes stapelt, de afstand blijft levensgroot.

Het pijnlijke is: ik durf nooit te bellen en mijn twee dochters vinden het juist prachtig. Zo vaak en zo luid mogelijk. Maar hoe zorg ik dan dat ze met eenieder respectvol blijven omgaan? Ons Peruaanse dienstmeisje vertelde laatst dat veel van haar collega's knettergek worden van de beledigingen en pesterijen die ze zich moeten laten welgevallen van de Argentijnse kinderen die ze verzorgen. De Argentijnse señora accepteert niet dat het dienstmeisje de kinderen tot de orde roept. Ze zijn zo lekker speels, heet het dan.

Ik begin nu te begrijpen dat je je zorgen maakt en wat je bedoelde toen je in je eerste e-mail uitlegde dat je jullie kind stevig tegen de muur laat stuiteren als het zich te verwend gedraagt. Je zult in je jeugd op dit gebied heel wat aberraties hebben gezien, vermoed ik.

Maar waar ligt de grens? Mag alleen Alexander rammelen of kan de kleine koningskleuter straks ook zelf bellen? En wanneer? Als hij nieuwe paprikachips wil? Of alleen om Eef Brouwers te vragen om zijn huiswerk te maken? Het zijn geen geringe kwesties die je straks ten behoeve van de vorming van onze nieuwe koning(in) moet oplossen.

In Argentinië loopt dit weekeinde de wintervakantie af. Ik heb genoten van de ongecompliceerde hartelijkheid van je landgenoten en de weldadige uitgestrektheid van dit land. Het viel niet mee om voor het eerst van mijn leven een hele vakantie lang geen Nederlands kenteken te zien.

In de heuvels van de noordwestelijke provincie Salta is het heerlijk paardrijden. Het is eigenlijk niet eens zo moeilijk. Gewoon goed vasthouden en niet denken dat het paard doet wat je wil. Op het eind van een zonnige dag kwam ik er een kleine veeboer pastajero tegen die met zijn zoon op weg was naar hun bergdorpje. Ze waren die ochtend voor dag en dauw vertrokken om in het dal in Rosario de la Frontera een van hun koeien te verkopen (60 eurocent per kilo). Nu gingen ze in het bos slapen om morgen weer acht uur verder te reizen. Leuke lui, maar `een beetje dom'. Ze wisten nog geeneens dat je zwanger was!

Als je straks toevallig nog in de buurt komt van Salta, moet je niet vergeten te gaan logeren in de geheel gerenoveerde boerderij Finca Colomé in de Calchaquívallei. Op die plek is naast de wijngaarde een schitterend klein hotel gemaakt. Ga met Alex maar eens een vorkje prikken bij het grote raam in de moderne eetzaal. Die is geheel oranje. En toch mooi. Un fuerte abrazo.

Buenos_Aires@nrc.nl