The Coral

Na het uiterst onderhoudende debuutalbum van The Coral vorige zomer onstond de hoop dat deze jonge Britse honden hun enorme kennis van muzikale zaken, hun niet geringe talenten en hun heerlijke snotty attitude zouden gebruiken voor wat minder `compositorische aandachttrekkerij' en wat meer finesse. Op het tweede Coral album, Magic and Medicine, is aan die wens voldaan, maar is de plaat beter dan het debuut? Hoewel de neiging tot het vertonen van kunstjes grotendeels lijkt te zijn verdwenen, is het celebrale karakter van het nieuwe album ook niet altijd even gemakkelijk te verteren. Verrassend is de plaat wel in het begin, vooral omdat ontelbare invloeden, van new wave tot jazz tot folk, met schijnbaar gemak tot liederen zijn gesmeed. Maar na een tijdje slaat toch enige verveling toe. Geweldige zanger, perfecte instrumentbeheersing, maar compositorisch toch wat zouteloos, zo af en toe. Een beetje te veel folkrock uit de jaren zeventig, een beetje te netjes uitgevoerd ook, waardoor de somberte van de muziek in rook opgaat. Alsof The Tindersticks aan het borduren zijn geslagen. The Coral getuigt van lef, door een duidelijke keuze te maken in haar muzikale richting. Mij is de ingeslagen weg wat al te zoetjes, en zelfs te oubollig.

The Coral, Magic and Medicine; Deltasonic/Sony 512560 2