Het uitnodigende Opelhuiskamertje

Met zijn opgewekte Italiaanse vormgeving en Duitse afwerking geeft het interieur van de nieuwe Opel Signum een gevoel van thuiskomen. Dankzij de verlengde wielbasis van deze sedan zit je achterin ruim.

Jeder Popel fährt ein Opel, een nog steeds veelgehoorde en schertsend bedoelde opmerking op Duitse familiefeestjes en in rokerige stamcafés's. Vrij vertaald betekent het zoiets als dat iedere sukkel of mislukkeling in een auto van dat merk rijdt. Nou ja, als we nu eens rustig aan tafel gingen zitten, met een leeg vel papier, potlood en rekenmachientje en zonder te sjoemelen uitrekenden wat die prachtauto langs de stoeprand of in de garage ons nu werkelijk kost, dan is er maar één conclusie mogelijk: sukkels zijn we, allemaal, waar we ook in rijden. Gelukkig gaat dit op voor bijna alle dingen des levens, daarom niet getreurd en alsnog monter voorwaarts met het testen van alweer een nieuwe automobiel: de Opel Signum.

Met grote sedans heeft Opel de laatste jaren bitter weinig succes; de allerlaatste Omega's weigerden zelfs van de productieband te rollen, bang als ze waren was om nog jaren onbemind en onverkocht in een showroom te moeten verstoffen.

Die angst kende de Opel Vectra aanvankelijk ook; tijdens de introductie weerklonken er schampere en neerbuigende praatjes over de verfrissende vormgeving van in- en exterieur. Maar de nieuweling heeft zich daar niets van aangetrokken en is opmerkelijk succesvol gebleken, ondanks de matige achterzijde, die veel te bolle bumper aan een verder strak koetswerk, waardoor het geheel op een voedsel verwerkende hamster lijkt.

Ofschoon men door schade en schande wijs geworden zich vooralsnog niet meer durfde te vertonen op de lucratieve markt van de grote sedans, zocht Opel naarstig naar een mogelijkheid om er zonder al te veel kosten en inspanningen toch aan deel te kunnen nemen. Het is een briljant idee: verleng de wielbasis van de Vectra en laat de extra ruimte ten goede komen aan de passagiers op de achterbank. De voorzijde van de donorauto is vrijwel intact gebleven, de C-stijl is fors uitgevoerd en over de robuuste achterzijde valt ditmaal niets te klagen. Omdat de hoogte hetzelfde gebleven is, heeft de Signum een gestrekt en elegant profiel gekregen, ofschoon hij maar enkele centimeters langer is dan de Vectra. Het is beslist geen stationwagen, geen MPV, ook al geen verlengde dienstauto voor een president-commissaris van een eenmansbedrijf of de spirituele leider van een opstartende sekte. Dit is domweg en vanuit alle hoeken een bijzonder fraaie auto.

Na het openen van de deur knipoogt het onmiskenbare Opelhuiskamertje van de Vectra u uitnodigend toe. Wanneer u in zich de uitstekende en standaard met leer beklede zetels heeft laten zakken, ervaart u iets van thuiskomen. Het sobere dashboard en interieur zijn onveranderd gebleven, maar door het aanbrengen van wat extra kleuren, een chroomringetje hier en een fineertje daar ziet het geheel er opgewekt uit, bijna Italiaans, maar afgewerkt op z'n Duits. Aan het plafond zijn – zoals al langer gebruikelijk in de luchtvaart – een tunnel met opbergvakjes en leeslampjes gemonteerd, later komen daar nog houders voor blikjes bij, zodat inzittenden tijdens de rit intraveneus gevoed kunnen worden met producten van de frisdrankindustrie.

De achterbank is het Meisterstück van deze auto: twee volwaardige, volledig verstelbare en zeer comfortabele zitplaatsen met beenruimte te over, gescheiden door een forse middentunnel waarin allerlei foefjes zijn verwerkt. Er is dan wel een derde gordel aanwezig, maar voor wie dan? Wie is er zo klein en licht dat zij of hij op de middensteun kan plaatsnemen: een klein maatje huisdier zonder wagenziekte?

Voor de passagiers op de achterbank is er een Reisehilfe leverbaar, een tussen hen in te plaatsen doos waarin zich een koelbox, zes bekerhouders, twee werktafeltjes, een prullenbak, een houder voor een DVD speler en een stroomaansluiting bevinden. Bent u met elkaar uitgekeuveld of uitgezwegen, kunt u zich verpozen met de inhoud van de doos. Fraai zijn ook de zwaar getinte ruiten rondom de achterbank, die de meestal voddig ogende en de alarminstallatie prikkelende gordijntjes overbodig maken.

De turbomotor in het testmodel lijkt me niet de juiste motorisering voor de Signum. Te snel, te dorstig en ook nog eens zo stil dat ik regelmatig vergat in de zesde versnelling op te schakelen. Een van de twee leverbare diesels lijkt me de beste optie. Rijden doet de Signum als een Vectra, wat comfortabel, koersvast en veilig betekent. Achter- of vierwielaandrijving had de wegligging van de auto nóg beter gemaakt. Onze grappenmakers op Duitse familiefeestjes en in rokerige stamcafés moeten met de komst van de Signum naarstig op zoek naar een nieuwe standaardgrap.