Femme fatale

In de laatste, op de montage na voltooide film van Marie Trintignant, Janis et John van Samuel Benchetrit, speelde de actrice Janis Joplin. Haar tegenspeler was Lambert Wilson als John Lennon. Hoewel de 41-jarige Marie Trintignant zeker niet tot de top van het Franse star system behoorde, maakt haar plotselinge dood, na een stevige ruzie met een stomdronken echte ster uit de Franse popwereld – rockidool Bertrand Cantat – haar wel postuum tot een legende, een martelaar à la Lennon of Joplin.

Ondanks haar bijna vijftig filmrollen bleef Marie toch vooral de dochter van filmacteur Jean-Louis Trintignant en regisseuse Nadine Trintignant, geboren Marquand. Als kleuter maakte Marie tegenover haar vader en Michel Piccoli haar cameradebuut in Mon amour, mon amour, ook de eerste film van haar moeder. Er zouden een vijftigtal films volgen, onder meer in Nederland, onder regie van Otakar Votocek in het Engelstalige Wings of Fame (1990).

De eerste bekendheid kwam door de rol van een kleine verleidster in Série noire (Alain Corneau. 1979). Ze zou zich specialiseren in neurotische types, femmes fatales, gevaarlijke vrouwen. Des te pijnlijker is het dat ze uiteindelijk het slachtoffer werd van een fatale man. Ze had hem zelf meegenomen naar de opnamen van de televisiefilm Colette, onder regie van haar moeder in de schilderachtige Litouwse stad Vilnius.

Soms, zoals in Wings of Fame – over een niemandsland voor vroeg gestorven beroemdheden, die in een luxe niemandsland mogen verblijven, zolang hun faam op aarde voortduurt – was Trintignant zelf ook zangeres. De eerste van vijf nominaties voor een César, de Franse pendant van de Oscar, kreeg ze als cliënte van engeltjesmaakster Isabelle Huppert in Une affaire de femmes (Claude Chabrol, 1988); de andere vier films haalden in Nederland niet eens de bioscoop. De laatste keer dat dat wel gebeurde was in 2001 met de Engelstalige flop Harrison's Flowers (Elie Chouraqui, 2000).