Misschien leert Verkerk nooit op gras spelen

Martin Verkerk werd gisteren in de eerste ronde van Wimbledon kansloos uitgeschakeld door de jonge Zweed Robin S⊘derling. ,,Misschien zal ik me wel nooit thuis voelen op gras.''

Twee dagen voor het debuut van Martin Verkerk op Wimbledon voorspelde zijn coach Nick Carr dat het een heel teleurstellend toernooi voor zijn pupil zou kunnen worden. Zolang de 24-jarige finalist van Roland Garros het gras bleef haten kon het niets worden op de banen van The All England Club, oordeelde de Nieuw-Zeelander. ,,Op dit moment zou ik zelfs bang zijn voor een tegenstander met één houten poot en met het andere been vastgebonden'', sprak Carr zondag. ,,Op gravel kon hij de problemen fysiek oplossen, maar spelen op gras is puur een mentale kwestie. Het toernooi zou al zeer geslaagd zijn als Martin één ronde zou weten te overleven.''

Het debuut van Verkerk op Wimbledon liep voor een paar honderd toeschouwers tegen het 18-jarige Zweedse talent Robin S⊘derling uit op het debacle waar Carr voor had gevreesd (6-3, 6-4, 6-7 en 6-1). Mopperend en jammerend liep hij het grootste deel van de partij over de door hem zo vervloekte groene zoden. Zijn zes jaar jongere tegenstander hield het hoofd koel en accepteerde dat de bal zo nu en dan op een vreemde manier wegsprong. De winst ging dan ook verdiend naar de debutant uit het Zweedse plaatsje Tibro. Carr moest zich na afloop inhouden. ,,Ik zou wel wat willen zeggen, maar dat zou alleen maar negatief voor Martin zijn. Dus laten we dat maar niet doen.''

Verkerk kon zich goed voorstellen dat zijn coach niet blij zou zijn met ,,het negatieve optreden''. Ondanks dat Carr na het succes op het gravel van Roland Garros steeds had gehamerd op een positieve benadering slaagde het servicekanon er niet in om te genieten van zijn eerste optreden op Wimbledon. ,,Ik was ontevreden over hoe het ging. Ik slaagde er gewoon niet in om positief te zijn. Misschien heeft het te maken met een stukje onzekerheid. Het kan een paar jaar duren voordat ik me thuis voel op gras, maar misschien komt het wel nooit.''

Hij gaf ook toe dat hij nu de tol betaalde voor alles dat na zijn opmars in Parijs op hem af kwam. Na de verloren finale tegen de Spanjaard Ferrero werd Verkerk geleefd. Terwijl de concurrentie zich op het grasseizoen voorbereidde liep de held van Alphen aan den Rijn van de ene plicht naar de andere inclusief een partij in de Nederlandse competitie. Zijn eerste profpartij op gras ging vorige week in Rosmalen verloren tegen de modale Duitser Burgsmüller.

Carr overwoog nog om Verkerk op de hardcourtbanen tegenover Wimbledon te laten trainen. De coach wist nog hoe Richard Krajicek daar vertrouwen op had gedaan op het toernooi van 1996. Deze had destijds ook een hekel aan gras, maar slaagde er zeven jaar geleden wel in de titel in Londen te veroveren. Verkerk en Carr besloten uiteindelijk toch maar op de grasbanen in Aorangi Park geloof in eigen kunnen te gaan kweken.

Engelse kranten zetten Verkerk bij de outsiders voor eindzege maar de hardhitter begon zelf zonder al te hoge verwachtingen aan de partij tegen S⊘derling. Hoewel zijn manager Chiel Dekker voor de partij van Verkerk vaststelde dat het zakelijk gezien van belang was als hij de tweede ronde haalde, bleek al snel dat de rechtshandige baseliner aan een kansloze missie begon. Zelfs de aanwezigheid van zijn ouders, oma en Krajicek hielp Verkerk niet. S⊘derling zette Verkerk met beide benen op de grond. ,,Ik ben heel blij dat het grasseizoen weer over is'', stelde Verkerk opgelucht. En dat was nu net de conclusie die zijn coach Carr na twee weken grasstennis niet had willen horen.