Wielercommentaar

Met een nog enigszins tollend hoofd na een reeks dramatische en noodlottige momenten die ik hier niet beschrijf omdat me de ruimte ertoe ontbreekt, en die u eigenlijk ook niets aangaan, had ik ook een borrel kunnen inschenken onder het motto `dat heb ik wel verdiend', maar onder het motto `effe zitte', ging ik gisterenmiddag, 15.30 uur, gestrekt op de bank en schakelde in op de rechtstreekse reportage bij VRT van de zevende etappe van de Ronde van Zwitserland om het zuivere Zwitserse landschap als een kalmerend medicijn op me te laten inwerken terwijl de slaven van de weg als adrenalineyuppen dat landschap extra versierden, wat met verve gebeurde want een kopgroep van een man of acht deinde over een geaccidenteerd terrein bij een temperatuur van een graad of tweeëndertig (het leek of ze er geen zin in hadden, dat zie je boven de dertig graden altijd, maar ondertussen) terwijl de verslaggever, die het ook erg heet moest hebben, maar geen klacht kwam over zijn lippen, mij voorzag van details omtrent mijn oud-collega Toni Rominger, die binnen de muren van het wielermilieu gewoon Epo-Toni heette, maar die, nu de camera op hem inzoomde, als gevierd wedstrijdleider uit het dak van de directieauto stak, en die, dit siert hem, als parcoursbouwer vindt dat de zevende etappe van de Ronde van Zwitserland best 231 kilometer lang mag zijn, al zijn die verwende apen dergelijke afstanden tegenwoordig niet meer gewend, die tevens manager is van een paar Zwitserse topcoureurs en in echtscheidingsprocedure verwikkeld is met Birgit die hem twee kinderen baarde, maar nu het veld moet ruimen voor Francien Jodi, een zangeres van schlagers (een ster in Zwitserland), waarna de verslaggever, terwijl de Kazak Jakovlev met bijzonder smakelijke pedaaltred uit de kopgroep vertrok, als verrassing meldde dat de Ronde van Zwitserland vandaag door Zuid-Duitsland trok, waarop hij, moeiteloos associërend, de gedroomde uitdager van Lance Armstrong, Jan Ullrich, die met de dag beter gaat rijden en in Blick-Zeitung verklaarde dat de verhuizing naar zijn nieuwe Zwitserse woning hem de rust had gebracht die hij zocht, en als bijkomend voordeel had dat hij op vreemd trainingsterrein zich al een paar keer in de route had vergist waardoor hij nu echt aan lange trainingen was toegekomen, tot object van meditatie nam – ik mediteerde dankbaar met hem mee.