Peter Beets

Met `happy jazz' werd vroeger naar dixieland en swing verwezen, maar intussen behoort ook de ooit roemruchte bebop tot de alledaagse, vertrouwde muziek. Voor sommigen is dat een reden deze muziek als verburgerlijkt af te schrijven, maar voor pianist Peter Beets geldt het omgekeerde: hij geniet van de populariteit die de bebop veroverd heeft en viert die graag samen met Amerikaanse begeleiders.

Op New York Trio van vorig jaar waren zijn dat drummer Willie Jones III en bassist Rodney Whitaker, op het vervolg getiteld Page Two neemt Larry Grenadier de plaats van Whitaker in. Een verslechtering is dat niet en ook over het repertoire, zes standards en drie eigen stukken, valt niet te klagen.

Dat de aandacht van de luisteraar desondanks soms verslapt is te wijten aan het feit dat Beets te vaak het veilige midden kiest. Bijna alles wordt mezzo forte gespeeld en van dissonanten is geen sprake. Maar net als je denkt dat het wel zal blijven kabbelen, zijn er ineens een paar grootse momenten, bijvoorbeeld in It had happened waarin Beets er in dubbeltempo fantastisch vandoor gaat.

Ook al omdat jazzmusici `live' meestal meer risico nemen zou het dus best eens kunnen zijn dat Peter Beets op 26/6 in het BIMhuis en op 11/7 op het North Sea Festival `gevaarlijker' voor de dag komt dan op deze cd. In de Van Goghzaal in Den Haag begeleidt hij met zijn `brothers' Alexander en Marius de onvermoeibare Rita Reys.

Peter Beets: New York Trio – Page Two (Criss Cross 1237). Distr. Challenge.