R.E.M. maakt het goed met Nederland

,,Wij zijn R.E.M. en dit is wat we doen.'' Ja, me hoela.

Was het maar waar dat Michael Stipe en zijn beatbandje altijd zo onbevangen konden terugkeren naar de gemoedelijke schaal van het clubcircuit, waar je de zanger nog recht in de ogen kunt kijken en, zoals dat ene meisje vooraan, op de billen kunt tikken.

Voor topgroep R.E.M. was het een unicum om in het Utrechtse Tivoli weer eens lekker informeel voor 'maar' duizend man te spelen, aan het begin van een wereldtournee die de avond erna al meteen de betonnen megabunker in de Bijlmer aandeed.

R.E.M. had iets goed te maken met Nederland, zei de kaalgeschoren Stipe, die op zijn bekende enigmatische wijze de hoop uitsprak dat we deze intieme informatie niet op internet zouden posten (hou het geheim!).

In 1995 hadden ze ons laten zitten wegens gezondheidsproblemen van drummer Bill Berry, die vervolgens de band verliet. Het resterende drietal ging verder met sessiemuzikanten en voor het eerst sinds lange tijd stond R.E.M zaterdag als een normale rockband in Tivoli, waar ze eerst een paar dagen gerepeteerd hadden.

Begin the begin van het uit onbevangener jaren stammende album Lifes Rich Pageant, was een krachtig openingsnummer van een optreden met een mooie mix van oud en nieuw materiaal.

Als stadionact kan R.E.M er niet omheen publieksfavorieten als Losing my religion en The one I love te spelen; momenten waar ze in twee uur met veel spanning naartoe werkten. Daarbij werd met Daysleeper en Imitation of life geïllustreerd dat ook hun mindere, recente albums bescheiden popklassiekers herbergen.

In deze omgeving viel het op wat een lekker bandje het twintigjarige R.E.M. kan zijn, met gitarist Peter Buck afwisselend op Rickenbackergitaar, mandoline en banjo en bassist Mike Mills als perfect zuivere tweede stem naast de gruizige lead van de cynische beatpoëet Michael Stipe. Popfans kennen hem van het softere werk, maar in het nieuwe nummer Bad day ging hij ouderwets tekeer als de opgewonden doemfilosoof die het einde van de wereld ziet naderen en het eigenlijk wel best vindt.

,,Het is niet makkelijk om Amerikaan te zijn tegenwoordig'', sprak Stipe, voordat hij de macht van de media ter discussie stelde in Man on the moon en troostende woorden zong voor filerijders en andere verlorenen der aarde in Everybody hurts.

Bij de informele sfeer paste een gastoptreden van Linda Hopper, de zangeres van het net als R.E.M. uit Athens, Georgia afkomstige Magnapop, en een cover van de onwrikbare Stipe-favoriet, Patti Smiths' People have the power.

Met Tivoli als springplank, had dit frisse veteranenbandje geen betere trap onder de kont kunnen krijgen om de veehallen en voetbalstadions die hen wachten, aan te kunnen.

Concert: R.E.M.. Gehoord: 21/6 Tivoli, Utrecht.