Eagling neemt waardig afscheid

In de gouden glitterregen die gewoonlijk gebruikt wordt aan het slot van Sleeping Beauty nam Wayne Eagling (1950) gisteravond in het Muziektheater afscheid van Het Nationale Ballet, het gezelschap dat hij twaalf jaar leidde. Het werd een passend afscheid met een speciaal door hem samengesteld programma, Wayne's World, dat behalve deeltjes van zijn favoriete balletten een eigen duet liet zien en de pas de deux uit Van Manens Three Pieces for Het. Al na het eerste stuk liet Eagling zich voor een korte speech op het podium rollen, in bureaustoel met een havana in de mond, als grap naar zijn imago van macho ex-balletstar.

Dat was nu juist de houding die bij dit internationale Nederlandse balletgezelschap nooit goed viel. Zoals een heleboel meer van Eaglings beleid, op grond waarvan hem uiteindelijk na een aantal moeizame jaren – met in de pers geuite klachten uit de groep en inhoudelijke kritiek op beleid en werkhouding – door het bestuur de wacht werd aangezegd, en Ted Brandsen als opvolger werd benoemd.

Zelfs dit programma maakte nog eens duidelijk waarom hij hier nooit aardde, als persoon noch als kunstenaar. Zijn Engelse hang naar het verhalende ballet (traditie) en de tegenhanger ervan – luchtige popballetjes of kitscherig ballet - is bij deze groep van strak neoklassiek werk en van diepgravend ballet nooit aangeslagen. Zo ook niet Eaglings houding, met hobby's als diepzeeduiken, golfen of jagen: een playboy en angry young man tegelijkertijd. Vol onbegrip over de kritiek op hem – door de pers en diverse adviesraden geformuleerd - is hij gebleven. Bij zijn afscheid kwam hij echter niet wrokkig over. Sadder and wiser nam de grijs gelokte Eagling op z'n Engels sportief afscheid van publiek en dansers, met de allure die een voormalig principal van Royal Ballet waardig is.

Getroost kon hij zich tot slot nog voelen door de welgemeende dankwoorden van danseres Anna Seidl en choreograaf Toer van Schayk achteraf . Wat Eagling nu gaat doen, is nog oningevuld. Hij blijft in Amsterdam.