Een avondje speeddaten

De moderne manier om een afspraak te maken, is speeddaten. Op één avond ziet Titia Ketelaar ruim twintig mannen aan haar tafel aanschuiven. `Uh... vertel maar wat.'

Enkele seconden zijn al genoeg. Hij: ,,Ik zoek iemand voor een lang en stabiel huwelijk.'' Ik zwijg en denk ondertussen: ik ook, maar nu nog niet en alsjeblieft, zeker niet met jou.

Het is een doordeweekse avond in een grandcafé in Den Haag. Aan kleine tafeltjes zitten 25 vrouwen, en evenzoveel mannen. Om de drie minuten luidt Chris van het Leidse evenementenbureau KeesTM een belletje en begeven de mannen zich naar het volgende tafeltje, naar de volgende vrouw. Het is een soort snelschaken voor vrijgezellen: speeddaten.

Het concept komt uit Los Angeles, waar in 1999 rabbijn Yaacov Deyo een manier zocht om joodse jongeren uit zijn synagoge te koppelen. Ze klopten bij hem aan met verhalen van afspraakjes in cafés en restaurants onder hoge druk (de vrijgezellen zelf, ouders en vrienden hebben hooggespannen verwachtingen) en met vaak teleurstellende resultaten als iemand de ware niet bleek te zijn, of zelfs verre van dat.

Deyo's oplossing waren `pre-afspraakjes'. De jongeren spraken onder zijn toezicht enkele minuten met elkaar en bepaalden vervolgens met wie ze wel eens een echt afspraakje wilden hebben. Het bleek een succes, en werd, zeker nadat de succesvolle televisieserie Sex & the City er een aflevering aan besteedde, opgepikt door drukbezette dertigers die een efficiënte manier zagen om een partner te vinden. In New York is speeddaten inmiddels een fenomeen, en sinds een half jaar wordt het ook in Nederland regelmatig gedaan.

MAGNETRONAFSPRAAK

En waarom niet. Waarom geen twintig blinddates op één avond, in plaats van een moeizaam etentje met iemand van wie je na vijf minuten al weet dat het niet klikt? Speeddaten is doeltreffender: vind je iemand na drie minuten niets en is er geen enkele vonk, prima, geen probleem, je hoeft hem/haar nooit meer te zien. Als magnetronmaaltijden mogen, dan kunnen magnetronafspraakjes ook.

Bovendien: de prinsen hadden toch ook slechts één ogenblik nodig om te weten dat Sneeuwwitje/Doornroosje de ware was, en die hoefden zich niet eens voor te stellen. Een Julia had slechts één dans nodig om te weten dat ze voor Romeo zou sterven. Of in modern literaire termen: Bridget Jones had slechts...

Daar schuilt het probleem van speeddaten. Het is verleidelijk om bij uiterlijkheden te blijven steken. Bridget Jones, prototype vrijgezel uit de gelijknamige boeken van Helen Fielding, vond Mark Darcy niets. In zijn gebreide trui met ruitenpatroon stond hij zwijgzaam tegen een boekenkast geleund en Bridget noteert in haar dagboek dat truien, witte sokken en rode bretels de ingrediënten zijn ,,om te weten dat het geen zin heeft telefoonnummers op te schrijven''. Het duurt een jaar voordat Bridget door heeft dat Mark toch de ware voor haar is.

Bovendien weet niet iedereen zich zo te presenteren dat je binnen drie minuten het idee hebt dat er een interessant persoon tegenover je zit. In Den Haag zijn sommige mannen zo verlegen dat ze je niet aankijken of drie minuten aan hun arm plukken. Klamme, plakkerige handen worden je aangereikt. Nummer 22 heeft aan het einde van de avond nog alleen de vulling van zijn balpen over, de rest ligt verspreid over 21 asbakken.

Anderen hebben een vragenlijstje in hun hoofd en houden daar strak aan vast. `Heb je hobby's?' `Wat voor werk doe je?' `Van welke muziek houd je?' Drie vragen, ieder geeft een antwoord en de tijd is zo om, zonder dat je nu echt meer van je tafelgenoot te weten bent gekomen. Of ze gaan achterover zitten en zeggen: ,,Vertel maar wat.'' ,,Eh...'' Zelfs de meest getalenteerde spreker zoudaarvan dichtklappen. Een hardgrondig `nee' dus op het deelnameformulier waarop je discreet je voorkeur aankruist.

LEUGENS

En er schuilt nog een ander gevaar in het speeddaten. In Sex & the City merkt hoofdpersoon Miranda dat ze als bedrijfsjuriste weinig indruk maakt en stelt zich voor als stewardess. De leuke arts met wie ze vervolgens uitgaat blijkt, als ze zich snijdt, helemaal geen arts te zijn. Ook in Den Haag wekt iemand bewust een verkeerde indruk: de reclameman is een concurrent van de organisatie, zo blijkt achteraf, en heeft niet de voornaam waarmee hij zich de hele avond voorstelt.

Maar er zijn ook mannen van wie je na de eerste handdruk al denkt `hé!'. En dan komt het er op neer dat je jezelf binnen diezelfde drie minuten zo goed mogelijk presenteert, en blijkt dat belletje toch verdraaid snel te rinkelen. Want weet hij nu dat ik echt aardig en grappig ben?

Grootste nadeel van het speeddaten is dat de gezichten en namen gaandeweg vervagen. Het tempo is moordend. De hovenier, econoom, consultant, marineofficier: welk nummer hoorde nu bij welk gezicht? De jurist, was hij nu een `ja-tje' of toch niet? En wie was nu die vriendelijke man die zo van cabaret hield? Gelukkig is er halverwege de avond een pauze waarin de vrouwen – bijna allemaal met vriendin gekomen – zich en masse naar de wc begeven om daar giechelend notities te vergelijken.

Wat dan ook opvalt is dat, op een enkeling na, geen van de vrouwen zegt op zoek te zijn naar een partner. Niemand wil te wanhopig overkomen, ook al vertellen ze wel al eerder aan zo'n avond mee te hebben gedaan en ook via internet te hebben gedate. Speeddaten is ,,gewoon voor de lol'' en als je er een afspraakje aan overhoudt, is dat mooi meegenomen. Aan het eind van de avond is er echter wel teleurstelling bij een aantal als er onder de Haagse mannen voor hen niets bij zit. ,,Ik probeer het gewoon nog een keer'', zegt een juriste echter opgewekt.

De mannen zijn iets opener over hun motieven. De een heeft jaren in het buitenland gewoond en ontdekte bij terugkomst in Nederland met schrik dat zijn vrienden inmiddels zijn getrouwd. De advocaat vertelt niet lang geleden te zijn gescheiden, de consultant idem. Anderen zeggen eerlijk het moeilijk te vinden een vrouw `in het wild' aan te spreken, of door hun drukke werk te weinig gelegenheid te hebben iemand tegen te komen. Chris en Desirée van KeesTM vertellen na afloop dat dat typisch is voor deze avonden. Mannen kruisen ook vaker `ja' aan dan vrouwen.

Bij het inleveren van de deelnameformulieren slaat de twijfel toe. Nog even een steelse blik op de mannen die – net als op een schoolfeestje – gezamenlijk aan de bar staan. Heb ik bij hem nu `ja' ingevuld? Want als hij dat ook heeft gedaan, krijg ik morgen een mailtje van KeesTM met zijn e-mailadres, en hij het mijne. Dan volgt er bijna als vanzelfsprekend een afspraakje, en heb ik morgen nog wel zin om met hém iets te gaan drinken...