Dubbelzinnige Manson als geperverteerde Mickey Mouse

Het Kampioenschap Luchtgitaarspelen, gisteravond in Paradiso, had de hele zondag een indrukwekkende dependance in het Goffertpark in Nijmegen. Daar was het hardrock-festival Fields of Rock, met meer dan twintig harde rockbands. Een groot deel van de aanwezige 40.000 rock-fans bespeelde er de imaginaire gitaar of waagde zich aan een laaghangende baspartij. Hun voorbeelden logen er niet om: Monster Magnet, Stone Sour (de nieuwe band van Slipknot-voorman Corey Taylor), Ministry, Marilyn Manson en Metallica.

Het uitverkochte festival, met als ondertitel `A Heavy Day in the Park', groeide uit tot een zonnig feest. De zon blakerde het veld, bij de bierpompen was het druk en op steeds meer plekken werd zorgvuldig om slapende lichamen heen gedanst. Volgens de organisatie deden zich ook geen calamiteiten voor, afgezien van een brandje in een vuilcontainer.

Hoewel een paar groepen had afgezegd, had Fields of Rock een sterk programma met als droomfinale de optredens van de Amerikaanse grootheden Marilyn Manson en Metallica. Beide groepen hebben onlangs een nieuwe cd uitgebracht, en beide weten in de hardrockwereld en daarbuiten de nodige controverses op te roepen. Manson als de zelfbenoemde `God of Fuck', die in jarretels en plateauzolen met mislukte make-up en frivole outfits alles bespot waar de macho hardrock ooit voor stond. En Metallica, waarvan de leden weliswaar zijn uitgegroeid tot de goden van de rockscene, maar die op hun manier ook de grenzen van het genre hebben opgerekt. Dat deden ze door op vorige cd's samen te werken met een symfonieorkest en door country-invloeden in hun liedjes toe te laten, wat door de oude fans niet erg werd gewaardeerd.

Gelukkig dat de vorige week verschenen cd St.Anger – de eerste sinds vijf jaar – liet horen dat Metallica nog altijd de sterren van de hemel kan beuken. St.Anger is een manifest van woede en van energie gevat in breaks, tempowisselingen en omwegen zonder dat daarbij iets van de oorspronkelijke stootkracht verloren gaat. Twee jaar geleden was Metallica's bassist uit de band gestapt, en even later moest zanger James Hetfield zich laten opnemen wegens alcoholverslaving. De groep die gister het Fields of Rock afsloot was dus in verscheidene opzichten vernieuwd: met bassist Robert Trujillo, en een nuchtere Hetfield.

Daarvoor had Marilyn Manson laten zien dat zijn duistere verbeeldingen van de Amerikaanse geest ook in de stralende zon tot hun recht komen. Als een geperverteerde Mickey Mouse – met ronde oren, zwarte schminck en een blote buik – rende hij driftig over het toneel of beklom een hoge witte kansel om zijn waanzintirades af te steken. Zijn muzikanten leverde de zware, industriële effecten, terwijl twee danseressen er uitdagend tussendoor kronkelden. Manson is innemend door zijn dubbelzinnigheid: grappig en grimmig tegelijk.

Metallica vierde juist triomf door ondubbelzinnigheid. Alle 40.000 aanwezigen wilden en kregen maar één ding: strakke rock met precisiebombardementen van drummer Lars Ulrich en een grommende gitaar van Kirk Hammett. De nieuwe nummers, zoals Frantic, klonken nog een beetje stroef. Maar oude hits als Search And Destroy, Sad But True en For Whom The Bell Tolls werden glorieus gebracht. Metallica heeft weer gewonnen.

Concert: Fields of Rock. Gehoord: 15/6 Goffertpark, Nijmegen.