Euthanasie

Het proces rond de euthanasie die Wilfred van Oijen pleegde door het beëindigen van een uiterst vernederend en mensonterend lijden van een vrouw, die zelfs in haar uitwerpselen liggend niet door de verpleging werd geholpen, is een bizar juridisch en politiek steekspel geworden (NRC Handelsblad, 5 juni). Ook al heeft hij niet het wettelijk toegestane medicijn gebruikt en ook al zou hij de formulieren niet geheel volgens de regels hebben ingevuld.

De advocaat-generaal heeft zich kennelijk door persoonlijke bijzaken laten beïnvloeden. Zij vindt Van Oijen in de documentaire `Dood op verzoek' kennelijk exhibitionistisch overkomen en ergert zich aan uitlatingen van hem.

Voor zowel de familie van de overleden vrouw als voor Van Oijen en zijn gezin heeft de uitspraak van het hof zeer ingrijpende en verstrekkende gevolgen. Hun leven lang zullen zij hiermee worden belast.

Maar daarnáást zal het op deze manier interpreteren van de euthanasiewet ook verstrekkende gevolgen hebben voor de praktijk van euthanasie. Voor de officiële wetgeving in werking trad, werd euthanasie natuurlijk allang stilzwijgend gepleegd.

Deze uitspraak zal artsen absoluut niet uitnodigen hun euthanasiebeleid openbaar te maken, het zal eerder weer tot zwijgen en illegaliteit leiden, misschien wel veel meer dan vóór de euthanasiewet in werking trad.