Spookhuis vol camera's

Waarom zou de Britse horrorfilm My Little Eye zich in Amerika afspelen? Omdat in Engeland een oud huis in de wildernis, de enige locatie van de film, niet meer geloofwaardig is? Of omdat Engelse jongeren niet zo naïef zijn als hun Amerikaanse leeftijdgenoten? Het kan ook nog een hommage aan de Amerikaanse tienerhorror zijn.

My Little Eye, dat in april in Amsterdam de Zilveren Méliès (voor de beste Europese film) won op het Festival van de Fantastische Film, is een griezelvariant op Big Brother. Vijf Amerikaanse twintigers laten zich een winter lang in een huis opsluiten, zonder contact met de buitenwereld.

Anders dan bij Big Brother zijn hun belevenissen niet op de televisie, maar via internet te volgen. Al snel blijkt dat niet alleen de deelnemers zich extremer gedragen dan op televisie het geval is, ook de organisatie weet van wanten. Ze beginnen met het uitdraaien van de verwarming, maar even later ligt er een bebloede bijl op een hoofdkussen. Het huis verlaten wil van de vijf dan nog niemand, want als er ook maar een van hen vertrekt, krijgt niemand zijn miljoen.

Regisseur Marc Evans leeft zich vooral uit in het met digitale camera's filmen. Vaak is het alsof we door een bewakingscamera of een webcam kijken. Het beeld is soms een tijdje groen. Maar er zijn ook ouderwetsere schokeffecten. Er vliegt een kraai op zolder en soms wil je `kijk uit, achter je!' roepen. De ontknoping laat heel lang op zich wachten.

My Little Eye. Regie: Marc Evans. Met: Jennifer Sky, Stephen O'Reilly, Laura Regan, Sean Cw Johnson, Kris Lemche, Bradley Cooper. In 26 bioscopen