De föhn van God droogt iedereen

Hoe doorstaat de middenklasse in Delhi een hittegolf waaraan al 1200 mensen zijn bezweken? In elk geval niet door onder de douche te gaan staan.

Over de natuur kan tenminste één ding worden gezegd: zij verdeelt haar geneugten gelijkelijk over een ieder. Enige onrechtvaardigheid sluipt daar altijd in, de armsten in India bijvoorbeeld sterven letterlijk aan de hitte van 44 graden er zijn al 1.200 doden geregistreerd. Maar ook de meer verwende burgers in de steden proberen het hoofd boven de hittegolf te houden, met tragische, soms komische gevolgen.

Wie nu een reis naar de koele bergoorden boekt, moet er rekening mee houden dat het onderkomen niet luxer zal zijn dan die van de gemiddelde metselaar in Delhi. Dus blijft men thuis, met de ramen en deuren gesloten, zodat de woestijnwind die aanvoelt als de föhn van God niet binnendringt. Zelfs de hotels hebben geüniformeerde portiers aangesteld om de deuren vooral dicht te houden.

Het is allemaal tevergeefs: ooit bouwde men de huizen om de koele buitenlucht toe te laten. En ach, de hittegolf duurt normaal maar een week of twee. Het zijn de stilste twee weken die men zich in een stad als Delhi kan voorstellen. In de wijken van de middenklasse zoemt het niet alom van de airconditioners, omdat die het al lang hebben begeven. Voor reparateurs zijn er wachttijden van... twee weken. In de winkels zijn ook geen nieuwe meer. De handelaar wijst op een grote metalen bak als alternatief: de `desert-cooler'.

Dat klinkt inspirerender dan het is. Het gaat om een ventilator te midden van een laag stro dat met een waterpompje nat wordt gehouden, waardoor de temperatuur van de desert-cooler drie of vier graden lager ligt dan de buitenlucht. Een schrale troost, en de muggen die worden aangetrokken door het natte stro moet men op de koop toe nemen.

Rijke mensen hebben een douche, ze kunnen daar toch net zo vaak onder gaan staan als ze willen? Theoretisch is dat een juiste veronderstelling, als aan twee voorwaarden is voldaan. Er moet water zijn, en dat is er in Delhi maar een uur per dag. En dat water moet koeler aanvoelen dan de lichaamstemperatuur, wat helaas niet het geval is. De waterleidingen die vaker boven dan onder de grond zijn aangelegd zijn zo heet, dat je van het water onmiddellijk thee kunt trekken.

Wie wel vaart bij de hitte is de reclame. Coca Cola beweert dat zijn drank synoniem is aan koelte. Maar er zijn vindingrijkere adverteerders. Er is een koelkast te koop die u niet hoeft te openen om koud water uit een kraantje aan de deur te krijgen. Dat hadden de Amerikanen al lang bedacht, maar daar is de koelkast aangesloten op de waterleiding en dat heeft in India geen zin. Dus is er boven op de koelkast een gat, waarin de dienstmeid om de zoveel uur een emmertje water giet.

De hitte kunt u weren door over uw huid een bepaald soort poeder aan te brengen. Zie op straat twee vrouwen in weelderige saris lopen, waarvan de een onsmakelijk zweet, terwijl de ander er uitziet alsof ze in de Alpen wandelt. Het wonder van mentholpoeder.

De jeuk in de lenden, ook zo'n chronisch probleem, die bij mannen tot handelingen leidt waar vrouwen schaamtevol van wegkijken. Die jeuk verzacht u met `itchguard', en de tv-kijker ziet de vreselijkste huidaandoeningen op slag verdwijnen na het smeren van het zalfje.

De meeste mensen trappen niet in de effectiviteit van een ventilator op het stuur van een bromfiets, maar wat dacht u van doorzichtig ondergoed? Dat daar nog niemand op is gekomen, een herenonderbroek met gaten erin. Nu nog alleen een pantalon met dezelfde vinding en alle kruisen ademen weer.

Vervelend is de hittegolf wel voor het populairste radiostation van Delhi, Radio-Mirchi, dat na ieder liedje een vrouw met zwoele stem liet zeggen: `Radio-Mirchi, `cause its hot.' Die stem hoor je de laatste tijd niet meer.