AFI leuk, ook zonder stagediven

Stagediven is een onmisbaar onderdeel van het ritueel dat bij concerten van de Californische rockgroep AFI wordt opgevoerd. Hun muziek roept heftige reacties op en in Amerika en Engeland duikt zanger Davey Havok gretig in de armen van het publiek. Maar in de Max-zaal zagen Melkwegmedewerkers erop toe dat uitwassen geen doorgang vonden. De fans hielden zich eraan, denkend aan de ongelukkigen die na overtreding van het crowdsurfverbod van Lowlands werden verwijderd.

AFI staat voor A Fire Inside. Als we Havoks teksten daarop toetsen, wordt het vuur in zijn hart voornamelijk veroorzaakt door een allesoverheersende wanhoop. `We dance in misery', zingt hij op het nieuwe album Sing the Sorrow, met ook nog eens veelzeggende songtitels als The great disappointment en Death of seasons. Het beeldmerk van AFI bestaat uit vallende bladeren en de hoes van Sing The Sorrow, hun zesde album in het elfjarig bestaan, is stemmig zwart.

Toch is het ten onrechte, dat AFI tot de sombere vleermuizenmuziek van de goth-rock wordt gerekend. Davey Havok oogt met zijn zwartgeverfde lange lokken, zijn volgetatoëerde lichaam en zijn altijd zwarte kleren als de uit een donkere kelder opgestane nazaat van Sisters Of Mercy en The Southern Death Cult.

Maar AFI's muziek is in sommige opzichten juist uitgesproken vrolijk. Hun beknopte en melodieuze nummers herinneren aan de aanstekelijke punkpop van Green Day en The Offspring; een associatie die bij het optreden werd versterkt door de dwaze capriolen van bassist Hunter en gitarist Jade Puget. Zij tolden als ongeleide projectielen over het podium, waarbij ze hun instrumenten alleen met de linkerhand of zelfs helemaal niet vasthielden. Alleen de hoognodige accoorden raakten ze met grote trefzekerheid: een Ramones-achtig minimalisme.

Met zijn snerpende, grommende en krijsende stem ging Davey Havok voor in de samenzang met het razend fanatieke publiek. `I don't wanna die tonight', hield hij de moed erin tussen de zorgelijke spreekkoren over verloren vertrouwen in de mensheid en dodelijk serieuze teksten over morphine tears through deadened veins. Intussen begonnen Hunter en Puget aan een zoveelste pirouette in hun ballet van molenwiekende gitaarhalzen. Hardcoreleden van hun fanclub The Despair Faction mogen het waarschijnlijk niet hardop zeggen, maar het was gewoon een hardstikke leuk concert. Nu nog stagediven, voor maximale lol bij het AFI-optreden op het komende Lowlandsfestival.

Concert: AFI. Gehoord: 31/5 Melkweg Max, Amsterdam.