Kom je op mijn feestje?

Sophie de Klerck (37), fulltime voorlichter bij een internationaal bedrijf, moeder van Max (5) en Tom (2), woont samen met Mark (39) en vertelt over haar drukke leven.

Heb ik wel voldoende barbies in huis? Max wil Roos uitnodigen op zijn verjaarsfeestje. Maar dan moet ik beslist meer meisjes uitnodigen. Anders wordt Max uitgejouwd omdat hij verliefd is op Roos. En ik ben op zo'n feestje toch ook verantwoordelijk voor de soul happiness van dat meisje. Denk dat ik Sanne uitnodig, Roos d'r vriendin. Zijn ze in ieder geval met z'n tweetjes. Kinderfeestjes zijn toch al zo'n struggle. Weet niet wat heftiger is, een drukke werkdag of een verjaarspartij. Niet vergeten K3-stickers te kopen. Tenminste, als dat nog steeds in is, ik houd die trends niet allemaal bij.

Nu de uitnodiging. Heerlijk, dat de computers hier zo goed zijn. `Hé, ik vier mijn verjaarsfeestje. Vind het leuk als je ook komt!'

Telefoon. De secretaresse van de regional executive, of zij hem kan doorverbinden. Vraag me af waarom top managers niet in staat zijn zelf nummers te draaien. ,,Met Sophie.'' ,,Sophie, ik kom terug op jouw advies om naar dat event in Chicago te gaan. Kan jij dat bij de CEO neerleggen?'' ,,Waarom ik?'' ,,Nou, bij dat Chicago-event speelt communicatie een cruciale rol en daar ben jij verantwoordelijk voor.'' ,,Ik ben inderdaad verantwoordelijk voor de in- en externe communicatie, maar het lijkt me beter dat je dit zelf bij hem neerlegt. Ik zou hem zeggen dat je, gezien het soort event, hebt besloten mee te gaan. Niet vragen, maar meedelen.''

Mijn werk is een soort kinderen opvoeden. Vertellen dat ze voor zichzelf moeten opkomen, zeggen waar het op staat, dan komt het wel goed. Niet vergeten mijn functionele baas te vertellen hoe dit is gelopen. Moet voorkomen dat de executive hem wijsmaakt dat ik zijn Chicago-participatie niet geregeld kon krijgen bij de CEO. Internal politics don't you love them?!

Uitnodiging toch wat directiever maken. `Hé, ik vier mijn verjaardag. Ik reken op je participatie.' Nee, te streng, `Kom je ook?' Leuk lettertype zoeken. Paarse letters zijn feestelijk maar misschien te meisjesachtig? Toch maar blauw.

Snel naar de printer sprinten om de uitnodigingen op te vangen. Oh nee, the shit is about to hit the fan. Frank bij het printapparaat. Hij is bezig met de communicatie rond de CAO's. Serious business. Zal mijn prints zeker niet waarderen. ,,Zeg, waar heb jij tijd voor?'' Frank houdt de uitnodiging, met een foto van Max met feestneus, aan één punt omhoog. ,,Ja zeg, ik houd jouw werktijden toch ook niet bij. Ik zat hier toevallig al om half acht vanmorgen.'' Gris de uitnodiging uit zijn handen. ,,Ook zin om te komen?'' Hij kan er niet om lachen. Nag, nag, nag.

Niet vergeten liedjes op te nemen voor de stoelendans. Telefoon van mijn headhunter. Geen tweede gesprek bij het bedrijf met de aardige assistente. ,,Geen personality fit. Maar er komt zeker binnenkort iets anders voorbij.'' Today is not my day. Om mezelf op te vrolijken sms ik mijn Fransman mijn update. ,,Chéri, do U want 2 hug?''

Surf naar een site over honden. Max wil absoluut een bruine Labrador voor zijn verjaardag. Ik ben geen hondenmens. Ze stinken en moeten voortdurend worden uitgelaten. Maar gisteravond kon Max niet slapen van verlangen. ,,Mijn hart verlangt zo naar een hohooond.'' Kun je een kind van zes responsabiliseren voor een hond? En eet zo'n beest onmiddellijk je tamme Langoor op? Zal die vraag achterlaten bij Ouders Online.

Heb ik nog even tijd om te werken aan een ingezonden brief aan Elsevier, als reactie op hun artikel over de vraag waarom Nederlandse vrouwen niet werken. Hoewel een beetje een shitty artikel, ben ik het zo eens met die belachelijkheid in Nederland dat een fulltime werkende moeder een slechte moeder is. Hoe vaak heb ik het niet gehoord: Moet je nou echt zo hard werken? Voor jou zijn je kinderen een sluitpost.

Gosh, zo veel privé gedaan op kantoor. Vanavond maar van huis uit werken. Waarom antwoordt die Fransman nou niet?