Hollands dagboek: Cees H.J van Leeuwen

Bassist van Kayak. Advocaat. En staatssecretaris van Cultuur en Media voor de LPF. Afgelopen week beleefde Cees van Leeuwen (52) het einde van wat hij noemt zijn `stas-periode'. Van Leeuwen is getrouwd met Perla en heeft 6 kinderen, uit twee huwelijken, en woont in Hoogmade. `JP zegt dat ik ,,een bijzonder exemplaar'' ben.'

Woensdag 21 mei

Nog een paar dagen en mijn staatssecretariaat zit erop. Een vreemd gevoel begint zich nu toch van mij meester te maken. Ik heb een fantastisch jaar meegemaakt. Collega's uit het kabinet zeiden me wel eens, dat ik de mooiste portefeuille had. Ik heb een lunchafspraak met CDA-Kamerlid Joop Atsma in Wox. Uiteraard praten twee fietsfreaks over het wielrennen, maar ook over politiek serieuze onderwerpen zoals de omroep en de radiofrequenties. 'sMiddags nog een bespreking met Frits Duparc, directeur van het Mauritshuis, over de gewenste aankoop van twee unieke schilderijen van Rubens. Ik ben steeds meer gaan beseffen dat ons land op cultuurgebied ongelooflijk veel te bieden heeft en internationaal state of the art is op vele gebieden, zoals dans en architectuur. Tussendoor snel een interview met NOVA over de Balkenende Blues die ik afgelopen maandag als cd aan Jan Peter heb aangeboden. Dan naar de uitreiking van de P.C. Hooftprijs aan de dichter Ter Balkt en daarna naar het verlate afscheidsdiner in de Kas in Amsterdam met de redactie van het Tijdschrift Arbeidsrecht, waar ik deel van uitmaakte. Leuk mijn oude makkers weer terug te zien. Namens de redactie heeft Sandra een mooie handgemaakte Portugese schaal voor me gekocht, en deze gevuld met spekkies voor de kids. Op de terugweg belt mijn moeder me in de auto. Ze had genoten van mijn (muzikale) optreden in NOVA.

Donderdag

Ik breng eerst een bezoek aan mijn ex-collega Hans, bij wie enige tijd geleden een been werd geamputeerd. Een paar jaar terug reden we nog samen Luik-Bastenaken-Luik. Onvoorstelbaar dapper hoe Hans zich door deze moeilijke periode heenslaat. Nadat zijn invalidenwagen in de werkplaats van het revalidatiecentrum is gerepareerd, vraagt Hans of ik zin heb met hem badminton te spelen in de sportzaal. Tijdens het badmintonnen gaat mijn mobiele, Gerrit Zalm aan de lijn. In verband met een door hem voor te dragen kandidaat voor het kabinet stelt hij mij enkele vragen die ik (uiteraard vertrouwelijk) beantwoord. Ik lunch daarna met Geert Ensing op kasteel Heemstede, waarvan hij eigenaar is. Ik ben perplex van het resultaat van de restauratie maar ook van de kookkunst van André van Doorn, die reeds na tien maanden een Michelinster verwierf. Tijdens de lunch word ik gebeld door mijn secretaresse Hanneke, met de mededeling dat ik met demissionair staatssecretaris van Economische Zaken Joop Wijn om 15.30 uur in de Kamer word verwacht voor een interpellatiedebat over de radiofrequenties. Gehaast neem ik afscheid. Het Kamerdebat begint tot onze grote verbazing met het indienen van een motie. Dit is niet mosterd ná maar vóór de maaltijd. Kennelijk staat de Kamer er niet voor open om zich te laten overtuigen. De Kamer wil dat het rapport-Franken morgen direct openbaar wordt gemaakt. We zullen het morgen aan de ministerraad voorleggen. 'sAvonds het laatste bewindspersonen- diner met de LPFbewindslieden, waarbij ik nog eens mijn respect betuig aan Mat Herben, de belangrijkste constante factor in de LPF.

Vrijdag

Alaya, mijn dochter van bijna twee, maakt me vroeg wakker. Ik bespeur een licht Courvoisier-gevoel in mijn hoofd, dat heeft gezorgd voor een hele diepe slaap. Het wordt vandaag een bijzondere dag. De laatste ministerraad, de uitspraak over mijn boerderij, de aanbieding van het rapport over de radiofrequenties en vanavond een optreden met Kayak in Carré. Meestal bracht ik de laatste maanden onze twee zoontjes Jaïr en Joël naar school, maar vandaag doet Perla dat en pas ik even op onze twee dochtertjes Alaya en Aurély. Overigens is mijn rol als huisman gering. Perla is na onze tweede gestopt met haar werk als tolk/vertaalster (Frans en Spaans) en vervult haar moederrol met verve. Ik bel rond 09.00 uur mijn secretaris Michael en mijn advocaat. De uitspraak van de Commissie van Wijzen over mijn boerderij klinkt als muziek in de oren. Ik word volledig in het gelijk gesteld met betrekking tot de onderdelen die ik naar het oordeel van de Commissie terecht onder mij heb gehouden. Het is bijzonder dat deze prachtige boerderij uit 1640 (in de jaren '30 ook door koningin Wilhelmina geschilderd) nu twee keer terugkomt: één keer door mij nagebouwd in Hoogmade en één keer in het Openluchtmuseum.

De laatste ministerraad geeft vanzelfsprekend een bijzonder gevoel. Het overreden van het demissionaire kabinet om de door de Kamer aanvaarde motie niet uit te voeren, blijkt een eitje. Bij de lunch wordt gespeecht. JP zegt dat ik een ,,bijzonder exemplaar'' ben en ik kan terugzien op een geslaagd staatssecretariaat. Dat compliment steek ik natuurlijk graag in mijn zak. Dat maakt, zo moet ik bekennen, het partir wel een beetje meer mourir. Maar ik kijk het liefst vooruit, ben een geboren optimist, dus ik zie wel wat de toekomst brengt. Om 16.00 uur biedt Hans Franken c.s. mij zijn rapport aan. Ben uiteraard zeer nieuwsgierig naar de inhoud. De commissie heeft voortreffelijk (en snel) werk verricht. Na een kort gesprek met ambtenaar Maarten over mijn wensen ten aanzien van mijn afscheid halen we thuis Perla op om naar Carré te gaan. Hans Hoogervorst en Steven van Eijck komen ook. Een afgeladen Carré bezorgt mij een onvergetelijke avond. Iets doen met vrienden uit een ver verleden geeft een bijzonder déjà-vu gevoel. Ik mag Wintertime meebassen, een liedje waarvan ik in 1973 de tekst heb geschreven. Ik sta tussen rookgordijnen, waardoor ik me realiseer dat dit optreden ook weer niet zoveel verschilt van een optreden in de Tweede Kamer.

Zaterdag

Chauffeur Peter pikt me om 09.30 uur op, omdat ik een uur later naar Thessaloniki vlieg voor de Informele Raad van de Europese Ministers van Cultuur. Vorige week waren we ook al samen bij het Filmfestival in Cannes. Evangelos Venizelos, de flamboyante Griekse minister van Cultuur zit de Raad voor en uiteraard is ook de Europese commissaris Viviane Reding erbij. Zij vervult haar taak op zeer enthousiaste wijze en is een prima boegbeeld voor het Europese cultuurbeleid. Bij aankomst word ik in de onverwacht stromende Griekse regen opgehaald door Julie Mebes, onze ambassaderaad in Brussel. Ik word achter een politie-escorte met sirene door het verkeer naar de vergaderplaats geleid, net op tijd om het woord te voeren bij het agendapunt over de Richtlijn TV Zonder Grenzen. We bezoeken na de vergadering een Byzantijnse kerk, Ayios Demetrios, met fraaie fresco's. 's Avonds is er een programma met traditionele Griekse dans en muziek met aansluitend diner. Ik zit naast de Duitse consul en de Finse minister van Cultuur Tanja Karpela. Zij kreeg bij de laatste verkiezingen de meeste voorkeurstemmen (geen wonder als ex-miss Finland!). Ze vertelt me dat ze de grootste moeite heeft deze functie met twee jonge kinderen thuis te vervullen. Op mijn hotelkamer teruggekeerd zie ik op tv nog net het staartje van de puntentelling van het Eurovisiesongfestival.

Zondag

Na een afsluitend werkontbijt, waarbij ik afscheid neem van mijn collega's, een persconferentie, een bezoek aan enkele musea en aan een filmset, alsmede een boottocht langs de kust (om veiligheidsredenen begeleid door een politieboot) word ik weer naar het vliegveld geloodst. Ik heb het afgelopen jaar mogen ervaren dat de weg naar een Europese éénwording werkelijkheid is en langzaam tot stand komt, stapje voor stapje, maar toch. In zo'n groep van Europese ministers bestaat een echt familiegevoel, ondanks ook alle (culturele) verschillen die er natuurlijk zijn. Terug in het vliegtuig werk ik aan dit dagboek, bestudeer het besluit over de radiofrequenties en beloof purser Hedde Ringel hem te bedanken voor zijn goede zorgen. Op Schiphol vraagt de mevrouw in de VIP-room om een cd met de Balkenende Blues. Ik moet haar verwijzen naar de cd-winkel, maar kan wel mijn enige exemplaar aan haar laten horen. Zo geschiedt. Ik dank mijn ambtenaren Roel en Maurice voor hun voortreffelijke begeleiding. Op tijd thuis om allereerst mijn kinderen voor te lezen over de PiepPiepMuis en ze naar bed te brengen en om naar Studio Sport te kijken.

Maandag

Al om 5.30 uur uit de veren om naar Daphne Bunskoek te gaan voor het programma Goedemorgen Nederland. Een plezierig programma, omdat je ruim de gelegenheid krijgt je zegje te doen. Ik feliciteer in de uitzending mijn moeder met haar 75ste verjaardag. Op het departement om 09.30 uur een bespreking met Fred Voncken over de Kunst-tienrittenkaart. Ik heb kortgeleden de Goede Doelen Loterijen enthousiast gemaakt voor dit project. Daarna teken ik de brief waardoor vandaag de radiofrequenties kunnen worden verdeeld. Mijn kamerheer Henk brengt de lunch binnen met de mededeling: ,,Hier is uw galgenmaal'', waar ik vreselijk om moet lachen. Eerst om 12.30 uur wordt met voorlichtster Ilie besloten om 14.30 uur een persconferentie te houden in Nieuwspoort.

Ik realiseer me dat ik ook op de alleréérste dag met dit frequentiedossier werd geconfronteerd en nu dus ook op de allerláátste. De cirkel is rond, ik kan met een goed gevoel stoppen. Nog even bij mijn moeder langs in Wassenaar om haar een cadeautje te brengen voor haar verjaardag. Op weg naar huis bel ik mijn oudste zonen Ruben van zeventien en Allard van vijftien met de vraag of ze komend weekend meegaan naar het Jachtslot Sint Hubertus op de Hoge Veluwe. Ik mag daar als lid van de regering overnachten, wat ik al enkele maanden geleden regelde. Ter afsluiting van deze Stas-periode drink ik met Perla een mooie fles Grüner Veltliner leeg en slaap vervolgens prima.

Dinsdag

Vandaag zal mijn staatssecretariaat als een nachtkaars uitgaan. Om 11.30 uur ontmoet ik mijn opvolgster Medy van der Laan op mijn – maar vanaf 15.00 uur haar – kantoor aan het Lange Voorhout. We besluiten te lunchen in Le Bistroquet. Ik vertel haar over enige lopende zaken in het kader van de overdracht en wens haar veel succes toe met deze prachtige baan. Verder ga ik vanmiddag naar het Schevenings Haringbanket en naar het afscheid van Edo Groenewald als voorzitter van de Oude Kerk in Amsterdam. Ik praat daar met Job Cohen over o.a. Escape en wat er van de Nieuwe Politiek is overgebleven. Daarna een heel onderhoudend diner met Winnie Sorgdrager (voorzitter Raad voor Cultuur) bij Vermeer. Zij geeft mij als afscheidscadeau een boek, Het Rome van Cicero.

Woensdag 28 mei

Ik word wakker zonder zwarte-gat-gevoel, daar is het ook veel te mooi weer voor. Slechts twee dingen vandaag in de agenda. Een lunch met Frank de Grave en vanavond de première van Euryanthe in het Muziektheater. De komende dagen ga ik lekker met de kinderen ontspannen en met mijn vrienden fietsen door de duinen. Het leven was, is en blijft mooi! Mijn credo is: `Durf te veranderen, het creëert energie, houdt je frisser, en maakt je rijker.'

Mijn dochter maakt me vroeg wakker. Ik bespeur een licht Courvoisier-gevoel in mijn hoofd