Het verlorene

Superboeren zien huilen, daar kan ik dus niet tegen. Zoals ik ook niet tegen het knikkende hoofd van Mohammed Ali kan. Bij dat soort beelden zou ik het liefst een diepvriesproduct zijn. Dood vóór de aanraking.

De degradatie van De Graafschap is een drama. Voor het dorp, voor de regio, voor de mensen, voor het voetbal. De Graafschap was zowat de laatste club in Nederland die onthaard is gebleven van magalomanie, provinciale paradezucht en Champions League-kak. Op De Vijverberg zag je alleen mensen met zwarte nagelranden. Goed volk dus. Een enkele vrouw dacht dat ze meer Catherine Deneuve dan moeder was, maar zij werd altijd, nog vóór de wedstrijd, afgevoerd naar het toilet. Deur op slot.

De Graafschap speelde vechtvoetbal. De strijd om lijfsbehoud stond voorop. Oogstrelend was het niet, maar in een land dat geleid wordt door een stotterende slapjanus bij wie alleen bijbelteksten langs de broekspijpen omhoog kruipen, is de illusie van strijd en oorlog een verlossende gedachte. Het laatste kan je overlaten aan De Graafschap. Achterhoekers zijn meesters in vloeken langs de zijlijn. Wat niet in een vloek gezegd kan worden, bestaat niet.

Doetinchem.

Het is zo'n dorp waar de luizen voortvluchtig zijn. Effe tanken, in het ergste geval een plaspauze, en verder rijdt iedereen die van de beschaving is met een grote bocht om Doetinchem heen. Doetinchem is het Grote Niets, maar wel met één kroonjuweel: De Graafschap. Helaas, van monumentenzorg hebben ze in de Achterhoek nog nooit gehoord en dus is De Graafschap deze week gedegradeerd. Terwijl dat het lot had moeten zijn van Vitesse, FC Twente, en NAC. Stuk voor clubs die zich gewoon ingekocht hebben in de eredivisie en zowaar ook in de UEFA. Subsidieparasieten.

Daar zijn de superboeren van De Graafschap te trots voor. Zij willen op eigen kracht overleven, zijn niet eens genetisch in staat tot een glimlach voor de medemens laat staan tot een uitgestoken hand. De Graafschap is jarenlang de triomf van ouderwetsheid geweest: geluk in zelfbeheer. Nu dan toch gedegradeerd als een enclave van orthodoxie. En zoals we dat ook in de politiek zien, alles wat niet modieus is, wordt genegeerd door roem en kapitaal.

Cynisme regeert.

FC Utrecht is ontmaskerd als een poel van corruptie, maar heeft genoeg tuig in eigen rangen om de gemeente alsnog tot een miljoenengift te bewegen. Nooit eerder was de pooiersethiek zo expliciet aanwezig in het Nederlandse voetbal. Tegen deze randstedelijke decadentie hadden ze in Doetinchem geen verweer. Achterhoekers weten niet eens wat een pooier is. Ja, een enkele Atlantische hoer kennen ze wel, maar altijd vanuit de verte.

Het pact van Groningen – PSV kampioen, de FC gered – is illustratief voor de structurele competitievervalsing in het Nederlandse voetbal. Hier blijft het ruigste kapitalisme ongestraft. Wie arm is, moet bloeden, wie rijk is, mag de goden der rechtvaardigheid verzoeken. Fatsoen is het monopolie van ouwevrijsters. En die vind je meer in Doetinchem dan in Amsterdam. De industriële moloch, voetbal, is toe aan een ambachtelijke revolutie, maar zeg dat maar eens in een wereld waar ene Berlusconi zich tot God mag richten.

Ik heb de voorbije maanden een man zien lijden die alleen maar respect verdient: Peter Bosz. Schraal in de vestimentaire rococo, schraal in de verbale tralala. Maar wel een trainer die alles heeft gegeven, inclusief de striptease van zijn eigen minderwaardigheidscomplex. De coach van De Graafschap is door zijn omgeving hartstochtelijk gedegradeerd tot een stilleven. Terwijl hij het vuur van de wedstrijd, de magie van het spel als geen ander beheerst. Peter Bosz is nu werkloos. Juist hij, die tot in zijn diepste kern de etalage was van wat de liefde van superboeren pretendeert te zijn, bekoopt als eerste de degradatie van De Graafschap. Dan denk ik: stop de wereld, ik wil eraf.

Voorzitter Derk Haank dreigt met juridische stappen. Ik ben het met hem eens: de rechten van de mens zijn ongehoord geschonden in Doetinchem. Vooral de rechten van de armen zijn geschonden. Het zal De Graafschap niet helpen. In Zeist heerst de ambiance van parvenu's. De ambiance ook van een jetsetterige eigenwaan. Daar kom je met argumenten niet weg, daar moet je Katja Schuurman inzetten. De koningin van het verlorene, maar dat weet ze zelf niet.