`Geld speelt nauwelijks een rol'

Nog een paar weken, en dan is het weer zo ver: de zomervakantie begint. Geen agenda's, geen afspraken, geen wekkers, alleen maar een zee van vrije tijd. Wat doen mensen in hun vakantie? En wat betalen ze ervoor?

Twee jaar geleden hadden ze alle tijd van de wereld. Barto Cleton, manager bij een multinational, nam tussen twee banen in een `sabbatical' van een half jaar. Zodra de schoolvakantie begon, stapten ze met het hele gezin (Barto en Brigitte en hun drie kinderen die inmiddels 12, 9 en 7 jaar oud zijn) op het vliegtuig naar New York. Daar stond een huurauto klaar en in een rustig tempo reden ze naar Boston. Overdag bekeken ze bezienswaardigheden en 's avonds zochten ze een motel. Vanuit Boston vlogen ze naar Vancouver, waar een camper klaar stond. Drie weken lang toerden ze door Canada. Daarna zaten ze nog een week in een huis op Vancouver Island, op een steenworp afstand van de Stille Oceaan.

Toen ze terug kwamen, waren er zes weken verstreken en moesten de kinderen weer naar school. ,,Het was fantastisch'', zegt Brigitte Cleton. ,,We zijn op zulke mooie plekken geweest.'' Het was ook een dure vakantie, maar hoe duur weet ze niet meer. ,,Alleen al de vliegtickets voor vijf personen. En zo'n camper is ook duur. Ik denk zo'n 800 euro per week.''

Brigitte probeert voor de zomervakanties altijd ten minste twee bestemmingen te vinden. ,,Dan is het net of de vakantie langer duurt. Als het ene erop zit, heb je het volgende nog tegoed. En als je terugkijkt, is het alsof je heel lang vakantie hebt gehad.''

Deze zomer zit zo'n gevarieerde vakantie er niet in, want Barto kan maar twee weken aaneengesloten vrij krijgen. Zodra zijn vakantie aanbreekt, vertrekt het gezin naar de Franse Alpen. Brigitte heeft een huis gehuurd in een bergdorp, op 2.000 meter hoogte, en van daaruit gaan ze lange wandelingen maken. ,,Met een stapel boeken bij het zwembad zitten is niets voor ons. We willen actief bezig zijn.''

Voordat ze kinderen kregen, gingen ze elk jaar duiken. Barto en Brigitte studeerden allebei in Delft, hij technische natuurkunde en zij bouwkunde, en hij was lid van een Delfts studentenduikgezelschap, dat al sinds 1920 bestaat. Vrouwen mochten geen lid worden, maar Brigitte mocht wel elk jaar mee naar Zuid-Frankrijk, Corsica of Sardinië. Dan vertrokken ze met een huurbusje vol studenten, gasflessen, duikpakken, zwemvliezen, een aggregaat en een compressor en bleven ze zeker vier weken weg. Op hun huwelijksreis doken ze in de omgeving van Bonaire.

Van duiken komt het niet meer sinds ze kinderen hebben, maar hun andere hobby, wandelen, hebben ze niet opgegeven. Toen de oudste een jaar was, ging hij mee in een rugdrager en inmiddels zijn het alle drie goede lopers. Vorig jaar maakten ze een tocht van acht dagen door de Pyreneëen, in gezelschap van een ezeltje dat de bagage droeg. Als hun jongste moe werd, kon hij even bijkomen op de rug van de ezel. ,,We dachten dat die ezel de weg wel zou weten, maar we hadden toch echt een kaart nodig.'' 's Avonds kwamen ze aan in berghutten en gîtes, waar de pannen al stonden te dampen. ,,Dat is luxe. Je bent de hele dag lekker bezig geweest en 's avonds kun je zomaar aanschuiven.''

Toen de wandeling erop zat, reden ze naar de Dordogne, waar Brigitte via internet een oude wijnboerderij had geboekt. Wat ze voor die boerderij betaalde, weet ze niet meer, maar na even bladeren in de catalogus van SNP (Stichting Natuurpaden) weet ze wel wat de wandeling-met-ezel kostte. ,,Dat was ruim 2.500 euro voor acht dagen, inclusief ontbijt, diner en lunchpakketten.''

De vakantie van dit jaar, in het dorp in de Alpen, vond ze in dezelfde catalogus. ,,Die is goedkoper, nu betalen we 1.400 euro voor acht dagen.'' Daar komen nog de hotelovernachtingen onderweg bij, want ze hebben drie dagen uitgetrokken voor de heenreis. ,,We haasten ons niet. De vakantie begint als we hier de deur uitgaan. We mijden de tolwegen en we zoeken een mooie route. Als we onderweg iets leuks zien, stoppen we.''

Volgend jaar wil ze misschien naar Zweden. Samen met de kinderen een vlot bouwen en daarmee tochten maken over de grote meren. ,,Ik zoek uit wat me leuk lijkt. Voorop staat dat we actief bezig zijn en dat we een beetje kunnen zwerven. En niet alles volplannen, want dan blijft er geen tijd over voor verrassingen. Dat zijn mijn criteria. De factor geld laat ik niet zo zwaar wegen.''

Dit is het eerste deel in een serie over mensen en hun vakantie-uitgaven