DE WEEK

GEZIEN HOE op de bordesfoto de ministers met hun schoenen stonden? Hollandse elegantie. De meesten tien over tien. Zalm – bruine schoenen – bijna kwart over negen. Hollandse stabiliteit.

DE MINISTER van Financiën staat voor een vuurproef. Geen mooiweerminister van belastingmeevallers meer, zoals onder Paars, maar minister van belastingtegenvallers. Het overschot op de begroting is omgeslagen in een tekort hoofdzakelijk door zulke tegenvallers. En er komen er meer. En die tegenvallers komen doordat de groei compleet is ingezakt.

Zou de groei terugkomen, verdwijnen ze vanzelf.

IS ER ONDER al die nieuwe oude gezichten ook een minister van Economische Groei? Dat had Zalm kunnen zijn, als hij de belastingen zou verlagen zoals hij deed onder Paars – maar toen dat niet gepaard liet gaan met zuinigheid. Zijn extra miljarden voor de collectieve sector zijn nog almaar zoek. Niemand die het wat kan schelen.

De belastingverlaging was toen overbodig. De luchtbel van de huizenprijzen had Nederland al uitbundig tot consumeren aangezet en de productie kunstmatig opgedreven.

NU HANGT DE luchtbel gevaarlijk onbeweeglijk boven de huizenmarkt. Het aantal verkochte woningen slinkt, terwijl het aanbod almaar uitdijt. Iedereen wacht op iedereen. De stilte voor de klap.

DE HUIZENMARKT is illiquide geworden, zoals in Japan de grondmarkt voordat daar de luchtbel leegliep. Met geleend geld en de buitensporig gestegen grondprijzen als onderpand hadden Japanners hun geluk op de beurs beproefd. Eerst begon de aandelenluchtbel leeg te lopen, toen werd het onheilspellend stil, waarna de grondmarkt volgde. Japan kwam in deflatoire spiraal terecht, waaraan geen ontsnappen mogelijk lijkt. Staat Nederland soms iets soortgelijks te wachten?

IN JAPAN BLEVEN de banken met een berg aan oninbare leningen ontredderd achter. De deflatie heeft de Japanse banken feitelijk failliet gemaakt.

Nadat de vijfde bank van het land door een vorm van nationalisatie is `gered', voor tientallen miljarden euro's weer op oninbare leningen is afgeschreven, beweren de Japanse banken dat zij snel weer winstgevend zullen zijn. Vergeet het maar. De deflatie maakt de oninbare leningen al maar groter.

HUN DEKKING bestaat nog voornamelijk uit fiscale aftrekposten. En die kunnen ze pas verzilveren als ze weer winst maken. Daarom zeggen de Japanse banken dat ze snel weer winstgevend zullen worden: hun dekking zou anders als een pudding inzakken.

WAT GEBEURT er als het kaartenhuis omvalt. Het scenario is in al zijn onheilspellendheid al vaker geschetst: Japan zal zijn geld waarmee het de Verenigde Staten financiert terugtrekken. De Amerikaanse rente zal omhoogschieten of de dollar kelderen.

JAPAN HEEFT al veel geld uit de VS teruggetrokken. Maar er gebeurde niets. China is in recordtijd een reusachtige medefinancier van de Amerikaanse tekorten geworden. Vorig jaar bedroeg het Amerikaanse handelstekort met China 100 miljard dollar, al een kwart van het totale handelstekort, voor het eerst meer dan dat met Japan. Dollars die, net als in het geval van Japan, naar de VS worden teruggesluisd om de Amerikaanse vraag naar Chinese producten in gang te houden.

DE RAZENDSNELLE Chinese expansie wordt niet het minst bewerkstelligd doordat de yuan, de Chinese munt, aan de dollar is gekoppeld. De toch al goedkope Chinese producten worden buiten het dollargebied zo nog goedkoper. En ze worden, tot ergernis van de concurrenten, almaar beter van kwaliteit.

DUITSLAND klaagt over de goedkope Chinese munt. Duitse ondernemingen eisen van China een opwaardering van de yuan. Japan was ermee begonnen: China exporteert deflatie!

Pas als de VS van China hetzelfde eisen, is het met de goedkope yuan gedaan. Wordt morgen de G8 misschien het keerpunt?

EUROPA SPREEKT daar met vijf monden. Als president Bush de internationale regels toch herschrijft, wordt het straks G3, misschien G4, hooguit G5? Of – zwak – G9?

LET DUS OP de staatsiefoto. Als de schoenen in het gelid staan, is het met de G8 zomaar gebeurd.