Voetbal is een Italiaans spel en Milan de baas der bazen

Wanneer Italianen hebben gewonnen overheerst de emotie. Dan wordt er niet geanalyseerd, dan wordt er niet verwezen naar superioriteit van verstandelijk vermogen en tactisch vernuft, dan wordt er domweg feest gevierd. Dan storten de winnaars zich in elkaars armen, wordt er gelachen, gehuild en geknuffeld. Alles komt los wat te lang heeft vastgezeten. De winnaar heet dan de capo di tutti capi, de baas van alle bazen.

Is dat niet waar het in sport in het algemeen en voetbal in het bijzonder om gaat? Om emotie. Tienduizenden milanisti, zoals de aanhangers van AC Milan zich graag noemen, vergaten woensdag tegen middernacht in Manchester al het leed in de wereld toen de Oekraïner Andrij Shevchenko de beslissende strafschop vastbesloten als een roofdier achter de doelman van Juventus – de geweldenaar Gianluigi Buffon – schoot. Nog eens tienduizenden in Italië achtergebleven milanisti vergoten tranen van geluk, thuis, in het café en op straat. Terwijl juventini in aantallen van gelijke orde zich verloren in het verdriet dat ze nog zelden hebben gekend, behoudens natuurlijk na de dood van veertig van hun kameraden tijdens de finale om de Europa Cup van 1985 in het Heizelstadion van Brussel.

Op Old Trafford, het stadion van Manchester United, overheerste de passie. Het was een afsluiting van de Champions League vol passie, vol van voor Italiaanse begrippen aanvallende bedoelingen. Het tempo lag onmiskenbaar hoog, de zenuwen gierden door het lijf van alle spelers. Italiaans voetbal is een kwestie van leven en dood. Neem Gennaro Gattuso, een Italiaanse middenvelder van AC Milan en een beest van een mens op het voetbalveld. Neem Edgar Davids, een Nederlandse middenvelder van Juventus en ook een beest. Spelers die op basis van hun artistieke vaardigheden meenden de finale te kunnen beslissen, liepen verloren rond. Vechters als Gattuso en Davids en routiniers als de Italiaanse Milan-aanvoerder Maldini, zijn Portugese ploeggenoot Rui Costa en de Italiaanse Juventus-doelman Buffon waren de uitblinkers. Ze werden gevoed door de verstandelijke strategieën van hun trainers Carlo Ancelotti van Milan en Marcello Lippi van Juventus en ze werden bijgestaan door al die gepassioneerde aanhangers. Voetballen voor een Italiaans publiek, vraagt veel van spelers te veel van wat een jong mens kan verdragen.

`Voetbal is een Italiaans spel', concludeerde verslaggever Simon Barnes gisteren in The Times, `dat toevallig in Engeland is uitgevonden'. Een betere analyse had hij niet kunnen maken. De emoties die zo nadrukkelijk aanwezig zijn in het calcio, worden in het veld onder controle gebracht. Een kwestie van beheersing en weten waar je mee bezig bent. Het resultaat is heilig. Volgens Barnes hebben `Italianen de hersens om te voetballen'. Waarom zijn Italiaanse teams ondanks hun zichtbare tekortkomingen anders zo succesvol?

Vanzelfsprekend had de Champions League een finale tussen Real Madrid en Manchester United de twee beste ploegen van Europa meer verdiend. Afgaande op het aanwezige talent en de aanwezige financiële mogelijkheden zouden Real en United de finale hebben moeten spelen. Maar zoals zo vaak in het verleden zijn Italiaanse teams in staat tot rising to the occasion. Het gaat in sport, dus ook in voetbal, altijd om winnen. De degelijkheid van PSV is dit seizoen in de armetierige Nederlandse competitie het bewijs hoe saai en armzalig was laatst niet het duel Feyenoord-PSV? Zolang de Italiaanse voetbalsupporters alleen genoegen nemen met winst en de schoonheid van het voetbal daar ondergeschikt aan maken, gaat het calcio nooit verloren.

Milan won woensdag voor de zesde maal de Europa Cup voor landskampioenen. Alleen Real Madrid had meer succes, tienmaal. Toegegeven, het team dat woensdag won, sprak minder tot de verbeelding dan de teams die in 1963 (Rivera en Cesare Maldini), in 1969 (Rivera en Prati), in 1989 en 1990 (Van Basten, Gullit, Rijkaard en Baresi) en in 1994 (Savicevic) de Europa Cup wonnen. Maar het moet toch duidelijk zijn dat een ploeg die in augustus 2002 voorronden moest spelen voor de Champions League en zich door winst op Slovan Liberec kwalificeerde voor het hoofdtoernooi, vooral op basis van strategie, tactisch vermogen van coach Ancelotti en van aanwezig talent de winst van het kampioenentoernooi heeft verdiend. Negentien wedstrijden moest Milan ervoor spelen. Om dan nog zoveel wilskracht aan de dag te leggen, getuigt van kwaliteit.

Veertig jaar nadat zijn vader Cesare op Wembley als aanvoerder van AC Milan de kampioenenbeker in ontvangst mocht nemen, kreeg Paolo Maldini op Old Trafford de belangrijkste sportprijs van Europa in handen gedrukt. Het was al zijn zesde Europese finale en zijn derde Europese triomf in het shirt van rood en zwart. Clarence Seedorf won ook drie keer de Europa Cup, met Ajax, Real Madrid en nu met Milan. Ancelotti won in 1989 en 1990 als speler de Europa Cup en nu als trainer, net als Miguel Munoz als speler en trainer van Real Madrid 1956, 1957 en 1967. Dat zijn feiten die tellen in Italië. Het resultaat geeft de doorslag. Winnen is het enige dat telt, want winnen maakt emoties los. Dat weet Milan-voorzitter, premier van Italië en aartspopulist Silvio Berlusconi als geen ander.

Juventus

0

AC Milan

0

Ruststand 0-0. Milan wint na strafschoppen: 2-3. Schdsr: Merk (Dld). Tsch: 62.295. Gele kaart: Tacchinardi, Del Piero (Juventus), Costacurta (AC Milan).