Jubelpop en dad-rock op Tombola

Het Tombola-festival, gisteravond in Amsterdam, had geen andere noemer dan dat iedereen die optrad een gitaar bij zich had. Van de afgepaste riffs van Wire tot het getokkel van Aaron Riches, de psychedelische wah-wah van The Sleepy Jackson of de joyeuze riedels van The Hidden Cameras – er was van alles te horen. In andere opzichten verschilden de bands. Zo was er dad-rock (Wire) en er waren zestienjarigen uit Schotland die hun schoolvakantie benutten om het buitenland te veroveren (Eastern Lane); er waren jubelklanken (Hidden Cameras) en ondoorgrondelijke depri-songs (Aerogramme). De bands kwamen uit Australië, Toronto of New York.

De avond opende met drie solozangers op rij: Adam Green (de helft van het duo Moldy Peaches), Alisdair Roberts en Aaron Riches. Vooral deze laatste liet horen dat een solo-optreden zenuwslopend kan zijn. De bravoure die Riches met zijn groep Royal City op hun prachtige cd Alone At The Microphone tentoonspreidt, was hier verruild voor een bijna stamelende weergave van bizarre liedjes als My Brother Is The Milkman.

De bovenzaal was heet en vol, maar het Amsterdamse Seedling liet er horen dat hun nieuwe liedjes wervend zijn door een strakke, poppy stijl. De stoere zang van Marg van Eenbergen kreeg lyrische accenten van violiste Susanne Linssen. In de bovenzaal speelden ook vier oermannen uit Australië: The Sleepy Jackson. Hun eerste EP was indrukwekkend, met loom jankende gitaarsolo's en overdonderende samenzang. De vier zingen veelal unisono met falsetstem, wat de rockliedjes een wufte zweem geeft.

Veel mensen waren speciaal voor Wire gekomen. Deze groep had in de jaren zeventig een status als `inteligente punkband', en lijkt daaraan nog steeds te willen voldoen. De oorspronkelijke groepsleden kwamen onlangs weer bij elkaar en maakten de goed ontvangen cd Send. De muziek werd live uitgevoerd met traditionele rockinstrumenten, maar het resultaat klonk zo streng en afgemeten als bijna uitsluitend door digitale bewerking kan worden bereikt. De oorverdovende weergave maakte het tot een naargeestige ervaring.

Het hoogtepunt van de avond was toen al geweest: de shiny happy people van The Hidden Cameras. In de beste traditie van het vormingstheater uit de jaren zeventig kwamen de zes in optocht door de zaal naar het podium, met belletjes en violen. Hun aanbiddelijke voorvrouw Maggie McDonald begeleidde het dansen van het publiek, samen met de als kinky bruidje verklede keyboardspeler Luis Jacob. Hartstochtelijk bezong zanger Joel Gibb ondertussen de voordelen van het mannenlichaam, en hij werd daarin even hartstochtelijk bevestigd door de zaal.

Concert: Tombola-festival. Gehoord: 29/5 Paradiso, Amsterdam. 30/5 Hidden Cameras in Ekko, Utrecht; 30/5 Eastern ane, Aerogramme in Vera, Groningen.