Pervers spel met fictie en realiteit

Een stuk of vijf, zes keer laat actrice Katja Schuurman het personage Katja huilen in Interview en één keer geloofde ik haar. Dat is op zich niet zo raar, want vaak gelooft ze ook haar eigen acteerhuilen niet. Johan Nijenhuis, regisseur van Costa! wil altijd graag een krijshuil, zegt ze. Die demonstreert ze in de film Interview, die bestaat uit een real time interview met de verlopen journalist Pierre Peters.

Pierre Peters is geen bestaande journalist, al vertelden regisseur Theo van Gogh en scenarioschrijver Theodor Holman dat ze hem op politiek redacteur van NRC Handelsblad Raymond van den Boogaard hebben gebaseerd. Met Katja Schuurman is dat ingewikkelder. Haar leven speelt zich ogenschijnlijk in de openbaarheid af. Als soapactrice in Goede tijden, slechte tijden kwam ze al avond aan avond bij half televisiekijkend Nederland over de vloer. Sindsdien is haar roem alleen maar toegenomen, en daarmee de verwarring over de scheiding tussen de publieke Katja en de privé Katja. Ze is in het perverse spelletje dat Interview met fictie en werkelijkheid speelt een soort hyperincorrecte versie van zichzelf. Die komt vrij nauwkeurig overeen met het beeld dat het publiek zich van haar gevormd heeft: de brokkenmakende, rondneukende, snuivende ster met neptieten.

In Interview heeft Theo van Gogh ook nog een particulier appeltje te schillen met wat hij steeds de kwaliteitspers tussen vette aanhalingstekens noemt. En er spreekt uit de film een groot genoegen over het bij elkaar brengen van de geschoolde theateracteur - die je ook als hij fluistert nog kan verstaan en die je ook als hij niet knippert nog kan zien denken - en een actrice voor populaire film- en televisiegenres die haar publiek via een soort primaire overgave en inleving bereikt. Je hoeft maar een beetje van acteren te houden om van deze film te kunnen smullen, en het spel is wat mij betreft zijn grootste attractie. Van Gogh is erin geslaagd om Schuurman heel naturel te laten lijken. Bokma speelt heel ingehouden, maar hij blijft spelen en op een of andere manier is dat toch spannender. Met het vooroordeel dat hij in het theater beter op zijn plaats is dan in film wordt in ieder geval afdoende afgerekend. Het wordt wel eens tijd dat iemand een Kevin Spacey-achtige rol voor hem bedenkt.

Interview is in tien dagen geschreven, in vijf dagen gedraaid en bereikt binnen een half jaar nadat cabaretier Hans Teeuwen een film bedacht waarin Katja Schuurman een interviewer een lesje zou leren de bioscopen, zonder inmenging van fondsen. Je voelt die snelle hartslag, er zit iets urgents in de digitale videobeelden die het verhaal dragen. Ze maken de toeschouwer snel medeplichtig aan het morele verval van de hoofdpersonen. Het interview mondt via de verleiding uit in een strijd om de waarheid. En het zal ongetwijfeld veel over de toeschouwer zelf zeggen wie hij de (morele) winnaar van het gevecht vindt.

Interview. Regie: Theo van Gogh. Met: Katja Schuurman, Pierre Bokma, Theo Maassen, Ellen ten Damme. In 9 bioscopen.