Ludo

Hoe groot moet een wielrenner geweest zijn dat zelfs zijn laatste koersdag als belangrijk historisch feit wordt herdacht?

Een poosje geleden in de Vlaamse pers, een gouden jubileum: 25 jaar geleden verliet Eddy Merckx het peloton.

Merckx is niet eens meer een naam, het is een klank. Spreek de naam uit en kijk naar boven. Daar zweeft een zeppelin, de geest van Merckx – terwijl Zijn Vlees nog altijd niet tussen zes plankjes ligt te rotten.

De Geest daarboven seint naar Zijn Willekeur berichten door naar de aardkorst. Zo houdt Hij zich onder andere intensief bezig met Lance Armstrong die Hij beschouwt als Zijn vriend. Al ontstond er laatst toch een kleine polemiek tussen de twee. De Geest bekritiseerde de tactische blunders van Lance in Luik-Bastenaken-Luik via de ondoorgrondelijke omwegen van de pers. `Naijver', beweerden boosaardige commentatoren, want Lance had het karretje van Axel, de aardse Zoon van De Geest, in de poep gereden.

De Geest doet echter niets zonder wereldomspannende visie, ga daar maar van uit.

Merckx zweefde al een paar jaar boven het peloton toen ik er in verscheen. Ik heb nooit met hem gekoerst, ik moest hem op indirecte wijze ervaren.

Ik debuteerde in een Vlaamse ploeg. Een van de soigneurs (`Den Brussellaer', zijn bijnaam) was jarenlang de persoonlijke verzorger van Merckx. Ik ben wel eens `gesoigneerd van Den Brussellaer'. Aan mijn kleinkinderen zal ik later vertellen: de benen van opa zijn ooit gemasseerd geweest door dezelfde handen die de benen van Eddy Merckx hebben aangeraakt. Dat zal ze goed doen.

Ander voorbeeld van de indirecte ervaring. In die Vlaamse ploeg reden nogal wat oude knechten van Merckx. Zit ik in mijn eerste Luik-Bastenaken-Luik op mijn tandvlees – zeg maar gerust: het licht verliet mijn ogen – in hondenweer tegen de Côte du Haute Levée op te stoempen zegt een van die oude rotten: ,,dit is het moment waarop d'n Eddy altijd vertrok om solo naar Luik te koersen''. Dat had ik nou net nodig voor die laatste vijftig kilometer.

In de publicaties omtrent het 25-jarig afscheidsjubileum werd de persconferentie aangehaald waarop Merckx indertijd zijn afscheid bekend maakte. Merckx verontschuldigde zich tegenover zijn concurrenten. Omdat hij altijd alles had willen winnen. En hij zei dit met een blik vol mededogen, stond er nog bij. Conclusie: een groot kampioen doet verliezen uit liefde.

Maar wie is nu de grootste aller tijden, Eddy Merckx of Ludo Giesberts? Statistisch gezien is Ludo Giesberts de grootste. Hij won 526 koersen, Merckx slechts 525. Who the fuck is Ludo Giesberts?

Ik heb het artikeltje bewaard. Begin september won de Belg Ludo Giesberts zijn vijfhonderdzesentwintigste koers (Arendonk). Hij is een blauwe maandag prof geweest. `Ex-vedette Rik van Looy bood zijn 21-jarige landgenoot in 1986 bij Peter Post aan die in die periode triomfen vierde met de Panasonic-ploeg'. Ik schrok er van toen ik het las: verrek, die kerel is een ploegmaat van me geweest. Nooit iets van gemerkt.