Zingen naast Gert

Hermien Timmerman, eens de helft van het zo innig geliefde zangduo Gert & Hermien, is vrijdag op 59-jarige leeftijd in een ziekenhuis in Enschede overleden. Ze leed aan een nierziekte, die haar toch al zwakke gezondheid sloopte. Naar de showbusiness taalde ze niet meer. Toen ze in 1999 een eind had gemaakt aan haar huwelijk met Gert Timmerman, was daarmee ook het doek gevallen over de zoete zang van de twee die elkaar op het podium altijd zo stralend in de ogen keken.

Hermien van der Weide ging begin jaren zestig in Vriezenveen met een vriendin naar een optreden van de toen al danig populaire – en getrouwde – zanger en muzikant Gert Timmerman, wiens Blumen von Tahiti en Ik heb eerbied voor jouw grijze haren voor velen een oase van melodieus genot vormden in de door tienermuziek gedomineerde hitparade. Na afloop gaf de held haar een foto met handtekening, waarop hij ook zijn telefoonnummer schreef. Toen ze een paar dagen later belde, zei hij haar zangles te willen geven. Maar niet alleen dat. ,,Eerlijk gezegd ging het mij aanvankelijk niet in de eerste plaats om het zingen,'' bekende Timmerman enkele jaren later in De Tijd. Op haar negentiende, in 1963, traden ze in het huwelijk. Hij was acht jaar ouder.

Op zijn aandringen ging Hermiens bescheiden stemgeluid voortaan samen met het rondere, robuuste van Gert. Ze kamde heur haar op tot suikerspinformaat, trok lieve jurkjes aan en bekwaamde zich in de charmezang van haar echtgenoot. Hun eerste duohit was In der mondhelle Nacht, waarna er nog vele volgden. Ook hun tv-shows waren een groot succes.

Toen begin jaren zeventig de kinderen kwamen, viel het Hermien echter steeds zwaarder haar artiestencarrière voort te zetten. Ze begon haar zwakke gestel op te peppen met sherry en speed-pillen, terwijl Gert de speed combineerde met cognac en/of whisky. In 1974 dachten de Timmermannen een teken van boven te krijgen, waarna ze zich lieten dopen en de huisartiesten van de EO werden. Terwijl hun seculiere publiek zich van hen afwendde, zochten Gert & Hermien hun heil in de muzikale verkondiging van het Woord. Een nieuwe toekomst in Israël bleek echter voor hen niet te zijn weggelegd, terwijl ze allengs ook de fatsoensnormen van het evangelische milieu knellender begonnen te vinden. Dat de dominees zich bijvoorbeeld met haar jurkjes bemoeiden, was Hermien een doorn in het oog.

De definitieve breuk met de kerk volgde in 1993, toen ze instemden met een naaktreportage in Playboy met hun royaal bemeten dochters Sandra en Sheila. Samen met hen maakten Gert & Hermien een comeback in het camp-circuit, dat de recycling van oude successen, zoals Shalalalie Shalalala (Alle duiven op de Dam, met gejuich begroette. Tot het de inmiddels in hotpants gehesen Hermien te veel werd. Ze scheidde van Gert en liet doorschemeren, dat ze al die jaren eigenlijk tegen heug en meug gezongen had – zo gelukkig als ze leken, waren ze zelden geweest.