Routekaart

Ha'aretz

De Israëlische regering heeft gisteren met een grote meerderheid (van twaalf tegen zeven, bij vier onthoudingen) besloten `akkoord te gaan met de maatregelen ingevolge de routekaart' die de Amerikaanse regering de partijen in het conflict op 30 april had voorgelegd. Deze betrekkelijk grote meerderheid kwam tot stand nadat de premier had gezegd dat de 14 voorwaarden die Israël bij de VS heeft gedeponeerd, rode strepen zijn waar Israël niet overheen zal gaan. De resolutie van gisteren behelst ook een voorbehoud dat Palestijnse vluchtelingen de toegang tot de staat Israël verbiedt. Ondanks de poging om de resolutie te omringen met voorwaarden en toevoegingen, is ze van onschatbare betekenis. Een regering met een onmiskenbaar rechtse meerderheid onder Ariel Sharon is overeengekomen onderhandelingen aan te gaan die tot doel hebben de bezetting die begon in 1967 te beëindigen en een Palestijnse staat te vestigen.

Het stappenplan [...] bepaalt de details en een aanbevolen tijdschema voor hervatting van de veiligheidssamenwerking en beteugeling van de terreuraanslagen. Het omvat ook de belofte van een Palestijnse staat (aanvankelijk met voorlopige grenzen), ontmanteling van de `onwettige' nederzettingen en bevriezing van het nederzettingenproces. Anders dan eerdere plannen sinds de uitbarsting van het geweld in september 2000 biedt het stappenplan behalve veiligheidsoplossingen ook een concrete vredesvisie. De routekaart [...] suggereert een extern controlemechanisme [...] zolang het proces in uitvoering is. [...]

Helaas wenste de premier de routekaart niet te presenteren als het begin van een nieuw tijdperk in de betrekkingen tussen Israël en de Palestijnse regering onder leiding van Mahmoud Abbas (Abu Mazen). In plaats daarvan omschreef Sharon het plan als een noodzakelijk kwaad, vereist wegens het verband tussen de veiligheidscrisis en de zware recessie [...]. Het gevoel dat Sharon gaf was dat zijn aanbeveling [...] een keuze bij gebrek aan beter was, gelet op de schade die de Israëlische betrekkingen met de VS zouden kunnen lijden als Israël als verantwoordelijk wordt gezien voor de mislukking van de routekaart. [...]

De oprechtheid van Sharon inzake de Palestijnse gebieden zal naar verwachting al over een paar dagen op de proef worden gesteld, zowel in de onwettige nederzettingen als in de Arabische steden. Israël kan nu zijn oprechtheid bewijzen door vrijwillig te beginnen de onwettige nederzettingen te ontmantelen. [...]

Arab News (Riad)

[...] Misschien zijn wij wel getuige van een historisch ogenblik, waarop de (Israëlische) regering ermee instemt haar grondgebied te delen en verder te leven naast een soevereine Palestijnse staat. [...] Beide partijen zullen ingrijpende stappen moeten doen, die voor de andere zijde gewicht in de schaal leggen, maar moeilijk zijn voor henzelf. De Israëliërs zullen zich moeten terugtrekken uit de Palestijnse gebieden met zelfbestuur die zij sinds 28 september 2000 opnieuw hebben bezet; zij zullen onder meer de economische en andersoortige druk moeten verlichten, geen nieuwe nederzettingen meer vestigen, en stoppen met routinematige moordaanslagen en collectieve strafacties. De Palestijnen zullen onder meer zelfmoordaanslagen op de Israëliërs moeten voorkomen, hun veiligheidsdiensten in het gareel brengen en ophouden met activiteiten die als ophitsing tegen Israël kunnen worden opgevat.

[...] De Palestijnen kunnen in zekere zin een morele overwinning opeisen nu de Israëliërs hebben besloten te doen wat Ariël Sharon zeker 283 keer heeft gezworen nooit te zullen doen: doorgaan met overleg over de [...] routekaart voordat de Palestijnen de intifada en het gewapende verzet hebben gestaakt. Israël is door de knieën gegaan en heeft zijn woorden ingeslikt. De Israëliërs kunnen ook voortgaan met dit proces in de wetenschap dat zij, met de komst van premier Mahmoud Abbas, hebben geholpen een nieuwe dynamiek bij de Palestijnse leiding tot stand te brengen. [...]

Jerusalem Post

Het kabinetsbesluit om in te stemmen met de routekaart, wordt gebracht als een historisch ogenblik. Dat was het ook. Voor het eerst heeft de Israëlische regering zich officieel verbonden tot de vorming van een Palestijnse staat aan deze kant van de Jordaan. [...]

Het grootste probleem met de routekaart is niet waar ze naartoe gaat, maar waar ze vandaan komt. Sinds de Zesdaagse Oorlog van 1967 berust elk vredesplan voor het Midden-Oosten op de gedachte dat de Israëlische onwil om grondgebied op te geven, het belangrijkste beletsel is voor vrede. Sinds het [...] huidige Palestijnse offensief is dit recept veranderd, door een deel van de schuld aan Palestijnse kant te leggen. [...] Er is een vergelijking opgesteld: Israël moet land opgeven (en ophouden met zijn nederzettingen), de Palestijnen moeten ophouden met hun terrorisme.

Deze modellen zijn mislukt omdat het pogingen waren om voorbij te gaan aan de realiteit. De realiteit was en is dat het `Arabisch-Israëlische conflict' niet gaat over het land dat Israël zich heeft toegeëigend om te overleven, maar over de herhaalde Arabische pogingen om Israël in zijn geheel te vernietigen. [...]

Als de VS blijven proberen hun neutraliteit te bewijzen door Israël onder druk te zetten, en als ze blijven schaven aan hun verwachtingen van de Palestijnen [...], zal de routekaart in dezelfde vuilnisbak belanden als de vele mislukte voorgangers. Maar als de VS hun koers verleggen en allereerst verlangen dat de Arabische wereld de muur van vijandschap neerhaalt [...] dan is er een kans dat dit onheilspellende begin toch nog een gunstig vervolg krijgt.

Daily Star (Beiroet)

[...] Men kan zich afvragen [...] of de zionisten binnen het Israëlische politieke bestel niet bang zijn voor de gevolgen van de vrede. Als Israël niet langer kan terugvallen op het aantrekkelijke imago van `dapper democratisch landje dat worstelt om te overleven te midden van een zee van onverzoenlijke Arabische vijandschap', welke uitwerking zal dat dan hebben op zijn financiële en politieke wedervaren? Op dit moment sussen zionisten over de gehele wereld, die zichzelf liever niet blootstellen aan het moeilijke leven in het `Beloofde Land', hun geweten door regelmatig vette cheques uit te schrijven. Dankzij hun reusachtige politieke invloed worden bovendien miljarden dollars van de Amerikaanse belastingbetaler naar het Midden-Oosten gesluisd om daar de Israëlische oorlogsmachinerie, zijn immer wankele economie en zijn sluipenderwijs groeiende netwerk van versterkte nederzettingen op Arabisch grondgebied te stutten.

Opeenvolgende Israëlische regeringen hebben bovendien briljant de vermeende kwetsbaarheid van hun land en de Europese schuldgevoelens over de obsceniteiten van de holocaust uitgebuit. [...] Vrede zou aan dit alles een einde maken. Israël zou een staat worden als alle andere. [...] Het vredesdividend voor Israël zou daarom kunnen neerkomen op geen politiek maar wel een economisch bankroet. [...] De gewone Israëliër mag dan dromen van vrede, voor zijn politieke leiders zou het een nachtmerrie kunnen worden. Zij moeten vrezen dat Israël op den duur het einde van de strijd waaruit het bijna zestig jaar lang leven heeft geput, niet zal overleven.