Minidisc blijft volhouden

Philips en Sony jubileren. Philips blikte terug op twintig jaar Compact Disc, terwijl Sony de geboorte van de Minidisk, nu tien jaar geleden, in herinnering riep.

Die Minidisk was ooit bedoeld als opvolger van de populaire muziekcassette, net als trouwens de Digital Compact Cassette (DCC) van Philips. Beide formaten verschilden hemelsbreed van elkaar: de DCC had nog het meest weg van de oude muziekcassette; de geluidsdrager bestond uit tape.

De Minidisc zag er daarentegen uit als een computerdiskette: een klein schijfje met een diameter van 6,4 centimeter, beschermd door een behuizing van 68 72,5 mm, dat met behulp van een laser net zo werd uitgelezen als een Compact Disc. Beide geluidsdragers hadden met elkaar gemeen dat ze audio digitaal vastlegden, waardoor een betere geluidskwaliteit kon worden gegarandeerd.

De geluidskwaliteit van de audio cd werd weliswaar niet geëvenaard – daarvoor was de opslagcapaciteit van de dragers te gering – maar het was in elk veel beter dan cassetteband, die nog altijd veel ruis liet horen. De DCC had als voordeel dat ook oude (analoge) muziekcassettes konden worden afgespeeld.

Toch liep de consument niet warm voor de digitale muziekcassette. De meeste cassettes werden destijds in de auto afgespeeld en daar deed de geluidskwaliteit er niet zo toe. De DCC verdween dan ook weer van de markt, maar de Minidisc leeft nog altijd voort. Enerzijds als opnamemedium (menig interview voor de radio wordt tegenwoordig op Minidisk vastgelegd), anderzijds als concurrent van de mp3 speler.

Sony's nieuwste MD-recorder (MZ N 10) wordt net als veel mp3-spelers geleverd met houder en USB-kabel. Via de houder kan de ingebouwde batterij worden opgeladen en met de kabel kan de recorder aan een pc worden gekoppeld. In het verleden kon met een Minidisk recorder alleen muziek worden opgenomen via een optische of analoge kabel die aan de cd-speler werd bevestigd. Tegenwoordig levert Sony er software bij om muziek eerst (in gecomprimeerde vorm) van een audio-cd naar de harde schijf van de computer te kopiëren, waarna de bestanden van pc naar de speler kunnen worden versleept.

De gebruiker kan zo eerst eens experimenteren met de volgorde van de nummers voordat ze op de Minidisk worden vastgelegd. Op de recorder kan die volgorde ook worden aangepast, maar dat gaat toch minder makkelijk.

MD-recorders bieden een aantal voordelen boven traditionele mp3-spelers: de meeste mp3-spelers hebben maar een beperkte geheugencapaciteit, terwijl op een MD vier complete cd's kunnen worden opgenomen. En wie eens iets anders wil horen, hoeft alleen maar een nieuwe Minidisk in het apparaat te stoppen, terwijl bij mp3 spelers eerst het geheugen gewist moet worden. Een minidisk is ongeveer even duur als een cassettebandje.

Voordeel van MD is verder de compressietechnologie die Sony toepast. Het Atrac3plus formaat – een verbeterde versie van het bestaande Atrac formaat, dat geluid met een factor vijf indikt – levert met een `bitrate' van 64 Kbps een hoorbaar betere geluidskwaliteit dan 128 Kbps mp3. In vergelijking met het oude Atrac heeft het nieuwe compressieformaat ook nog eens veel minder opslagcapaciteit nodig. Ook in vergelijking met Microsoft's WMA (een formaat dat vergelijkbaar is met mp3) scoort Atrac3plus beter.

Inmiddels bestaan er mp3-spelers met harde schijven van vele gigabytes waarop al gauw 1.000 tot 2.000 nummers kunnen worden opgenomen, en daar kan de MD-recorder (nog) niet tegenop. Qua prijs ontlopen dergelijke apparaten elkaar nauwelijks. De Sony MD recorder kost 479 euro, terwijl een 5 GB iPod van Apple voor 399 euro wordt verkocht. Een 10 GB model (goed voor 2.000 nummers) komt op 499 euro. Daarnaast is Apple's iPod veel makkelijker te bedienen dan de MZ N10, al staat daar weer tegenover dat je een MD-recorder kunt gebruiken om bijvoorbeeld lezingen en interviews op te nemen, wat met een iPod niet lukt.

Toch lijkt ook Sony niet op één paard te willen wedden. De MD-recorder is onderdeel van een nieuwe generatie Portable Network Audio apparaten. Tegelijk met de MZ N10 verscheen bijvoorbeeld de NW MS 70D, een nauwelijks 54 gram wegend apparaatje met een vast geheugen van 256 MB, waarop de inhoud van zeker elf cd's kan worden weggeschreven. Meer mogelijkheden in een nog veel kleiner formaat.