Peter Pan Speedrock

Er is iets vreemds aan de hand met het nieuwe album van Peter Pan Speedrock. Hoewel het merendeel van de duivelse rock & roll songs weer ronduit geweldig is, is het aantrekken van de lichtelijk beroemde producer Kurt Bloch een misstap geweest. Bloch mag dan geweldig werk verricht hebben met bands als de Supersuckers, op Lucky Bastards van PPS gaat te veel mis. Irritant naar voren gemixte high hats of vocalen, en een veel te strak getrokken geluid waarin soms plompverloren gaten vallen. Doodzonde. Want juist op hun vorige twee platen, Premium Quality en de coververzameling Chartbusters vol 1, bewees het Eindhovense speedrock trio dat het nabootsen van de klamme sound van een goed gebruikte oefenruimte de onderbuik het beste kriebelt. Nu lijkt Peter Pan af en toe geheel gedigitaliseerd, en dat valt vooral zo op omdat de plaat ook nog eens begint met een overbodig instrumentaaltje. Balen, dat een buitenlander die een van de beste platen van Zeke mocht mixen onze nationale trots zo onderschat heeft.

Peter Pan Speedrock: Lucky Bastards (Suburban Records)