Column

Kuilbui

Fascinerend verhaal van de man die begin april in de bossen bij Putten een graf voor zijn vrouw had gegraven, om haar daar pas begin mei in te deponeren. Een boswachter vond de kuil, zag dat dit geen kinderhandenwerk was, vond de grafgrootte verdacht en waarschuwde de politie. Deze heeft veertien dagen intensief gepost en daarna de moed opgegeven. Het bleef bij een dagelijkse routinecontrole. Begin mei was het gat gevuld en gedicht. Binnen vierentwintig uur werd de moordenaar gearresteerd.

Dus in april is de man gewapend met een schep het bos ingegaan. Lugubere tocht. Hoe diep leg je je vrouw? Voor je het weet wordt ze speels opgegraven door een banjerende golden retriever. Denk je bij het graven al waar je haar hoofd en waar je haar voeten zal leggen? Op datzelfde moment liep zij waarschijnlijk door een winkelcentrum met een onschuldig boodschappenbriefje. Pak macaroni, tomatenpuree, waxinelichtjes, koffiefilters en Parmezaanse kaas. Niet wetende dat haar man op dat moment de zoute druppels van zijn voorhoofd veegde. Misschien liep ze op de tennisbaan, zat ze met een goede vriendin over haar huwelijksproblemen te praten of liep ze op de markt geraniums te scoren.

Ieder huwelijk kent zijn mindere tijden. We dromen allemaal wel eens van een opluchtende echtscheiding. Mijn vrouw en ik verdelen in onze zoetste dromen regelmatig de inboedel. Vaak loert mijn vrouw verdacht lang in de woninggids. Ik ook trouwens. Maar dat houdt een huwelijk fris en leefbaar. De opstapmogelijkheid. De nooduitgang. Maar een kuil!

De echtelijk ruzie met dodelijke afloop snap ik. Ze raakt je met een snerende opmerking op je zwakste plek en voor je het weet zit dat gekartelde broodmes in het hart dat lang geleden voor jou ooit sneller geklopt heeft. Al gauw ligt ze in een afgedankt kleed in de kofferbak van je Audi en moet je haar ergens zien te dumpen. Het wordt dan een kanaal of een snel gegraven paniekgraf. Nederland kent geen ravijnen. Maar een kuil! Een heuse kuil van twee meter bij vijftig centimeter en dan ook nog een kleine negentig centimeter diep, een maand van tevoren gegraven! Het doet denken aan een Duitse krimi.

Dit stukje wordt veel gelezen. Dus ook door mannen en vrouwen met heel slechte huwelijken en die laten op dit moment hun gedachten gaan. Ze denken nu al aan een locatie. Waar zouden ze hun kuil graven? Zondagmiddag is de wandelmiddag voor suffe windjackechtparen. Annie vindt haar man morgen nogal afwezig. Bij veel open plekken murmelt hij wat binnensmonds. Zijn ogen meten, hij vraagt zich af of hij hier met de auto kan komen en loopt weer verder. Zelfs de poedel wordt nerveus. Annie kakelt lustig over de schoonmaakbeurt van de caravan van haar zus. Hij verlangt naar de stilte. Het snoeren van dat snerpgeluid. Die laatste schep zand op dat door hem gehate gezicht. Ze mag haar bril ophouden.

Veertig jaar geleden is er in mijn kennissenkring ooit een vrouw verdwenen. De buren hoorden ruzie, de volgende dag was zij vermist. Haar man was ontroostbaar, terwijl iedereen wist dat hij het gedaan had. De politie heeft overal gezocht, hem dagen ondervraagd, maar niets gevonden. Hij woonde vrij snel samen met zijn liefje. Het hele dorp wist al jaren dat zij iets hadden. Tot nu toe heeft hij de perfecte moord gepleegd.

Getrouwd zijn en kuilen graven. Een verdachte combinatie. Duitsers graven op het strand mij iets te graag kuilen en zetten daar triomfantelijk hun hele gezin in. Ze gaan er dromend naast zitten mijmeren. Dat gaat eigenlijk nog verder. Je hele gezin! Maar dat is naïef dagdromen in de zilte zeewind. Te veel getuigen. Het blijft bij een vakantiefantasietje.

Ik geef u een weekendoverweging mee. Waar gaat u uw partner neerleggen? De vuilstortplaats? Gaat ze in stukken in de groene bak? Het blijft organisch afval. Of gun je haar een mooie plek in een romantisch bos? De oplossing mag je alleen naar jezelf inzenden. Dus niet de keuken inlopen en tegen haar zeggen dat het de duinen worden. Waar ik mijn vrouw neerleg? Levend in prachtig hemelbed. Maar ik heb dan ook een heel goed huwelijk!