Joe Jackson Band uitbundig terug naar new wave

Hij draagt nog net niet de messcherpe witte puntschoenen van de hoes van zijn spraakmakende debuut Look Sharp! (1979), maar verder is Joe Jackson dezer dagen weer helemaal terug bij de beginjaren van zijn carrière. Hij trommelde de begeleidingsband van zijn eerste drie albums weer op en maakte als The Joe Jackson Band weer een cd, die toepasselijk Volume 4 heet. Daarmee pakte hij de draad die hij rond 1980 liet liggen aardig op, niet zo relevant maar wel amusant.

In de ruim twintig jaar na het opdoeken van deze band trok hij de sluizen van zijn muzikale ambities wijd open. Latin, jazz, jive, klassieke muziek zelfs: weinig stijlen liet hij onbenut. Hoe het compacte, hoekige retro-geluid van de nieuwe plaat, eerder een verdienstelijke samenvatting van zijn eerste drie albums dan het logische vervolg daarop, in zulke ambities past is een vraag die zich niet met artistieke argumenten laat beantwoorden. Maar in een tijd dat een hippe groep als Hot Hot Heat goede sier maakt met het soort hoekige, energieke 'new wave' waarin Jackson ooit grossierde is deze terugblik niet ongepast.

Het is geen erfenis om je voor te schamen, blijkt als Jackson en zijn mannen een kleine anderhalf uur lang uitbundig te keer gaan. De oude nummers blijven moeiteloos overeind en de bijna verontschuldigend gebrachte stukken van Volume 4 verbleken daarbij niet. De nog altijd even slungelachtig over het podium slingerende Jackson brengt het elegante venijn van nummers als Beat Crazy en de toepasselijke opener One More Time levensecht. Hij speelt de rol van 'angry young man' zelfs zo overtuigend dat je hem van een midlife-crisis verdenkt, een goede motivatie voor zo'n reünie.

Jackson geeft ruim baan aan zijn drie medemuzikanten. Wat dat betreft is de reeks nummers die hij solo achter zijn keyboard uitvoert minder gepast, want de felle dynamiek die dit gezelschap late veertigers aan zijn songs schenkt wordt dan node gemist. Vooral bassist Graham Maby, niet toevallig de enige die met Jackson is blijven samenwerken, is een steunpilaar van jewelste met zijn soepele baslijnen en zijn scherpe koortjes. De hortende reggae- en ska-ritmes die vooral het album Beat Crazy (1980) sierden, en die in Thugz 'R' Us van de nieuwe plaat aan een 'remake' onderworpen worden, sluiten nog altijd mooi aan bij de nauwelijks ingehouden agressie in de songs.

Als Joe Jackson achter de piano kruipt, kun je horen dat in zijn borst eigenlijk de ziel van een klassiek componist schuilt. Maar uit de matige verkoopcijfers en kritieken van zijn 'serieuze' platen, en het enthousiasme waarmee deze reünie-tournee onthaald wordt, kan hij zijn conclusies trekken.

Concert: The Joe Jackson Band. Gehoord: 23/5, Oosterpoort Groningen. Herhaling 24/5, Paradiso Amsterdam, 30/5, Heineken Music Hall Amsterdam, 1/6, 013 Tilburg, 2/7, Pepsi Stage Amsterdam.