Het klooster is er niet voor een mislukt huwelijk

Ze zijn ,,oud maar vitaal'' en ze zoeken zusters. De nonnen van de Emmauspriorij in Maarssen zijn een wervingscampagne begonnen.

,,Wij zitten niet de hele dag te bidden en te breien.'' Zuster Hildegard (78) woont sinds een halve eeuw in de Emmauspriorij, een nonnenklooster gelegen op een landgoed van 10 hectare aan de Vecht bij Maarssen. En het moet maar eens afgelopen zijn met alle vooroordelen over het kloosterleven, vindt zij.

Zuster Hildegard voert campagne om nieuwe bewoonsters te werven. ,,Wij zijn oud maar vitaal.''

De Emmauspriorij zoekt vrouwen die het lef hebben om zich te binden. Profiel: een sociale vrouw tussen de 35 en 50 jaar met levenservaring, verantwoordelijkheid en religieus talent. Het huidige bewonersaantal van de Emmauspriorij ligt op twaalf. De meeste nonnen zijn ouder dan 65. ,,Wij willen dat het doorgaat'', zegt zuster Hildegard. ,,Plaatsen als deze zijn nodig in onze maatschappij voor de noodzakelijke rust en bezinning.''

En dus moeten een tijdschrift, folders en een website het klooster onder de aandacht brengen. `U komt als geroepen, websitebezoekers', staat op priorijemmaus.nl. En onder het schildje `Zuster worden' wordt de aspirant-nonnen gevraagd: `Herken je in jezelf een verlangen naar een leven dat je vrijmaakt, een leven waarin je je concentreert op waar het werkelijk om gaat? Zo'n verlangen moet je serieus nemen en laten groeien. Je kunt je oriënteren in diverse kloosters, want je moet wel kiezen voor de gemeenschap waarin je je echt thuis voelt, waar een spiritualiteit wordt beleefd die bij jou past.'

Het voorlopig resultaat van de wervingsactie is dat twaalf vrouwen in een week tijd met de orde kennis zijn komen maken.

Door het krimpende bewonersaantal zijn steeds meer kloosters genoodzaakt hun deuren te sluiten. De ordes komen in financiële problemen doordat zij voor het onderhoud en de activiteiten afhankelijk zijn van externe krachten. De Emmauspriorij draait voor een groot deel op vrijwilligers, onder wie een handvol deeltijdnonnen, maar daarnaast moeten betaalde krachten worden ingehuurd. De zusters noemen de behoefte aan versterking van de vaste kern ,,dringend''.

De Priorij haalt zijn inkomsten onder meer uit bezinningsweekeinden, themabijeenkomsten en de verhuur van het statige zeventiende eeuwse buitenhuis en het koetshuis, beide gelegen op loopafstand van het klooster. Hier, tussen de hoge bomen en het fluitenkruid, leidden de nonnen vroeger meisjes op tot medisch secretaresse. Maar wegens gebrek aan middelen voor modernisering, onder andere van computers, gooiden de zusters vier jaar geleden het roer om. Nu dienen de monumentale panden als vergader- en seminarruimte voor verenigingen en bedrijven. Overnachting is ook mogelijk.

De zusters beseffen dat weinig vrouwen tegenwoordig geïnteresseerd zijn in het kloosterleven. Zuster Christa (65) denkt dat het komt doordat mensen niet meer in staat zijn om zich te binden. ,,Zoveel huwelijken worden ontbonden. En wie werkt er nog veertig jaar bij dezelfde baas?''

Zuster Christa sloot zich zes jaar geleden als laatste aan bij de Emmauspriorij. ,,Je moet er in geloven'', zegt ze. ,,In het begin had ik het vaak moeilijk. Voor ik intrad had ik een bestuursfunctie en een goed salaris. `Voor wie sta ik hier te klussen en schoon te maken', dacht ik wel eens. Maar nu heb ik ervaren dat samen dienstbaar zijn en samen verantwoordelijkheid dragen een eenheid schept in mijn bestaan, zoals ik die altijd heb gezocht. Wij bewaken de stilte en de natuur waarin mensen tot rust kunnen komen. Zonder onze eigen identiteit te verliezen.''

De priorij mag niet de oplossing zijn voor een eenzaam leven of een mislukt huwelijk, waarschuwt zuster Christa. Als het eerste gesprek met een kandidaat-non vertrouwen geeft, volgt een tweede gesprek, dan eens een weekend logeren in het klooster. Intreden is een langzaam en weloverwogen proces.

Volstromen zal de Emmauspriorij zeker niet. ,,Als een of twee van de twaalf geïnteresseerden intreden zou dat al mooi zijn'', zegt zuster Hildegard. Het aantal nieuwkomers moet worden gedoseerd omdat de groep elke keer als er iemand wegvalt of bijkomt verandert. ,,Je aanpassen aan elkaar is soms moeilijk. Intreden is een traject dat tien jaar van je leven vraagt.'' Maar, zegt zuster Hildegard, de geweldige rust die uitgaat van het biologische ritme van werken, vier keer per dag zingen en bidden, eten en slapen, door de dagen heen, door de jaren heen, is een uitnodiging om als bezield mens te groeien.