Ambulance

Als mede-beroepsbeoefenaar reageer ik op het artikel `werk van een ambulance verpleegkundige' (Z, 10 mei). Jonge mensen net van het vmbo willen graag ambulance-verpleegkundige worden. Ik spiegel hun voor dat het een lange weg te gaan is en dat het beroep zeker niet alleen uit grote ongelukken bestaat maar voor het merendeel uit gewoon patiëntenvervoer. Ik vind het een slechte zaak dat een verpleegkundige beweert dat grote trauma's de krenten in de pap zijn en de meeste voldoening geven. Hoeveel trauma's zijn er nodig voor een goede dag?

Wat me stoort is de rol van de verpleegkundige in het verhaal over de man die op de grond ligt. De desbetreffende verpleegkundige beoordeelt de situatie als SGMV wat wil zeggen: stelt geen moer voor.

Een patiënt die zich alleen serieus genomen voelt als er een ambulance komt is mijns inziens ernstig ziek en derhalve vind ik de afkorting SGMV (sowieso walgelijke opmerking) in het geheel niet gepast en onprofessioneel. En dat een dergelijke situatie zich alleen zou afspelen in achterstandswijken is mijns inziens ook een onjuiste en kwalijke voorstelling van zaken.

Mijn ervaring als psychiatrisch verpleegkundige is dat dergelijke situaties van alle rangen en standen zijn.