`God heeft ons dit land geschonken'

Er komt helemaal geen Palestijnse staat, weet men in de joodse nederzetting Beit El. De toekomst is aan de kolonisten. `Het leven kan je niet knevelen.'

Binnen de zwaarbewaakte omheining van de joodse nederzetting Beit El wordt in versneld tempo aan uitbreiding gewerkt. Met betonmolens en bulldozers leggen Palestijnse bouwvakkers de laatste hand aan de funderingen van 55 nieuwe woningen.

Er wonen 6.000 joodse kolonisten in Beit El en er komen steeds weer nieuwe families bij, uit de VS en Rusland en recentelijk ook veel Fransen, zegt Micky Wasserteil, directeur en woordvoerder van het bestuur van de nederzetting op de bezette Westelijke Jordaanoever. ,,We blijven groeien. Dat is een natuurlijk proces. Je kunt het leven niet tegenhouden of knevelen.''

Zelf heeft hij negen kinderen. ,,Vijf zonen, Godzijdank, en ook vier dochters. Dat maakt toch nooit echt helemaal negen, het is meer als vijf tomaten en vier augurken, maar wij houden van hen allemaal.'' Hij is hierheen tien jaar geleden vanuit Jeruzalem, uit het moslimkwartier in de oude stad, verhuisd. ,,Kijk maar eens rond: de heuvels, de zon, de zuivere lucht.''

De Israëlische premier Ariel Sharon verklaarde zich een paar weken geleden opnieuw bereid tot ,,pijnlijke concessies'' voor vrede met de Palestijnen. Gevraagd wat hij precies daarmee bedoelde, suggereerde hij dat nederzettingen kunnen verdwijnen, en hij noemde Shilo en Beit El. Later herriep hij die uitspraak echter weer. Hij was ,,verkeerd begrepen''; van het opdoeken van nederzettingen als Beit El kan geen sprake zijn.

,,Premier Sharon weet dat hij in Beit El zelfs niet een auto kan laten verwijderen. Niemand die er ook maar aan denkt de regering de bouw hier te laten stilleggen'', zegt Wasserteil. ,,Wij zijn niet zoals de joden in de Sinaï [die in het kader van de vrede met Egypte werden geëvacueerd]. Wij zullen ons met hand en tand tegen een ontruiming verzetten. Maar ik ben zeker dat het niet zover komt. Over zes maanden ligt de Routekaart [het door Amerika gesteunde internationale stappenplan] bij het Oslo-akkoord en het Mitchellplan in de prullenmand.''

,,God heeft ons in 1967 dit land ten geschenke gegeven, en een geschenk wordt niet teruggenomen'', verklaart Wasserteil. Dus jullie krijgen alles, en zij niets? ,,Precies, maar zij zijn hier welkom als individuen. En als ze niet willen blijven zeggen wij in alle vrede: Good-bye!''

De nederzetting pal aan de rand van de Palestijnse stad Ramallah is sinds haar ontstaan, ruim 25 geleden, fel omstreden. Voor de Palestijnen is Beit El, dat vroeger op zijn Arabisch Beit Yl heette, al die tijd al een doorn in het oog, en de nieuwe uitbreiding is voor hen het zoveelste bewijs dat de regering-Sharon geen vrede wil, maar land. Volgens Wasserteil kan Israël geen centimeter land opgeven: ,,De Palestijnen zouden dat zien als een overwinning, als een beloning voor het geweld. Kijk, mijn huis ligt daar op 200 meter van die Arabische school, net buiten de omheining. Het enige dat ze daar doen is hun kinderen opjutten. Hun scholen dienen alleen om nog meer terroristen te kweken. De kinderen leren er joden te doden.''

De Routekaart brengt geen volgens hem vrede, integendeel. ,,Na ieder `vredesplan' hebben wij een heropleving van het terrorisme gekend. Je geeft hun iets en ze denken meteen dat ze, als ze maar hard genoeg toeslaan, nog veel meer zullen krijgen.''

,,Er is hier trouwens nooit een Arabische staat geweest, maar wel kruisvaarders, de Turken, de Mamelukken, de Britten. Er komt geen Palestijnse staat op de westelijke oever van de Jordaan. De meeste Arabieren hebben dat ondertussen wel begrepen, en zij die zich willen blijven verzetten zullen gedood worden of in de gevangenis belanden. De nederzettingen zijn geen obstakels voor vrede, hun terreur wel.''

,,Onze droom is het land terug te nemen voor het joodse volk. De nieuwe nederzettingen en zogenoemde wilde nederzettingen dienen om zoveel mogelijk land op te eisen, en daar waar de joden het land nog niet bewonen het tenminste in de gaten te houden.''

Wasserteil hoopt vurig dat zijn kinderen later op hun beurt nieuwe nederzettingen zullen beginnen. ,,Het zal het bewijs zijn dat hun opvoeding is geslaagd en dat zij willen vechten voor de staat Israël.''