Het nieuws van 22 mei 2003

Voorkeur Beeldende Kunst

Marina Abramoviç

In de hal waaien flarden van dansmuziek, en pratende en zingende stemmen de bezoeker tegemoet. Een mooie mengeling van geluiden, als van een drukke, levendige markt. Bij het betreden van een van de zalen van het Nederlands Instituut voor Mediakunst verdwijnt het geroezemoes. Hier kan de bezoeker zich concentreren op het geluid van een afzonderlijk videowerk. Een genot, want bij de meeste videotentoonstellingen werken de geluiden van de verschillende video's storend op elkaar in. Het overzicht van videowerk van Marina Abramoviç is ook in andere opzichten voortreffelijk ingericht. In de zalen zijn enkele grote werken te zien en in de gang is een Portraitgallery gemaakt, bestaande uit een rij van 16 monitoren op ooghoogte. De Portraitgallery omvat werken waarin steeds het gezicht van Abramoviç figureert, vanaf het bekende Art must be Beautiful Artist must be Beautiful uit 1975, een performance waarbij Abramoviç gedurende 45 minuten op een agressieve, pijnlijke manier haar haar borstelt, tot het recente Stromboli, waarin ze aan de vloedlijn ligt en haar hoofd zachtjes met de golfslag meebeweegt. Sinds het begin van de jaren zeventig doet Abramoviç performances met haar lichaam als medium. Aanvankelijk gebruikte ze de camera alleen om de performance te registreren, maar later ontstonden zelfstandige videowerken. Het werk van Abramoviç maakt deel uit van een brede kunststroming waarbij kunstenaars door middel van het opvoeren van rituelen proberen te komen tot loutering en inzicht.

Marina Abramoviç: videowerken tot 5 juli in het Nederlands Instituut voor Mediakunst, Keizersgracht 264, Amsterdam. Diza 13-18u.