Twee meisjes lopen 2.400 kilometer

In Rabbit-Proof Fence van Phillip Noyce lopen twee meisjes door een woestijn. Ze zijn uitgeput. De hitte is verzengend. Er is bijna niets te zien. Rabbit-Proof Fence speelt zich af in Australië in de jaren dertig van de vorige eeuw. De meisjes zijn de kinderen van aboriginal moeders en witte vaders, die werkten aan het in de titel genoemde hek dat toen dwars door Australië werd aangelegd om de met de Engelsen meegekomen konijnen van het grasland te houden. In een poging tot raszuiverheid werden de `halfbloedkinderen', van hun moeders weggenomen en opgevoed in een kamp waar ze tot dienstmeisjes en knechten werden opgeleid. Rabbit-Proof Fence vertelt het waargebeurde verhaal van drie meisjes die uit dit kamp wisten te ontsnappen en dwars door Australië naar huis liepen. De afstand bedroeg meer dan 2400 kilometer.

Het is prachtig verhaal dat in Rabbit-Proof Fence verteld wordt, met moed om te bewonderen en wreedheid om van te gruwelen, en Noyce doet dat voor het merendeel ingetogen en onopgesmukt. Er zijn mooie, door Chris Doyle gefilmde landschappen te zien, waarvan de kleur is weggefilteld om ze beter te doen passen bij het treurige karakter van het verhaal. De scène waarin de drie meisjes van hun moeders gescheiden worden, is geraffineerd in beeld gebracht.

De kinderen worden door een politieman in een auto geduwd en hoewel de moeders luidkeels jammeren en op de auto bonzen en de meisjes tegenstribbelen, wordt er niet echt verzet gepleegd. Verstijfd door wat ze overkomt, blijven de kinderen in de auto zitten.

Toch is er met Rabbit-Proof Fence iets raars aan de hand. De film is zo ingetogen en onopgesmukt dat er iets ontbreekt. De meisjes en de cultuur waaruit ze voortkomen worden nauwelijks gekarakteriseerd. Het zou kunnen dat Noyce, een van oorsprong Australische regisseur die in Hollywood films als Patriot Games en The Bone Collector is gaan maken, dat doet om aan te geven dat de kolonisten die cultuur vermoord hebben, heeft willen laten zien dat er nauwelijks iets van over is gebleven. Er is nog een andere mogelijkheid, die door wat de regisseur over zijn film zegt meer voor de hand ligt.

In interviews hamert Noyce er steeds op dat het verhaal van Rabbit-Proof Fence een universeel verhaal is. ,,Toen ik het verhaal begon te lezen was ik me heel erg bewust van het feit dat het over aboriginals ging, maar halverwege hielden ze op zwart (...) te zijn, het werden gewoon kinderen.'' Het is een nogal benepen manier van denken, die op de kinderen in de film zijn weerslag heeft. Ze komen nauwelijks tot leven, zo universeel zijn ze gemaakt.

Rabbit-Proof Fence. Regie: Phillip Noyce. Met: Kenneth Branagh, Everlyn Sampi, Laura Monaghan, Tianna Sansbury, David Gulpilil. In 8 bioscopen.