Turbonegro

Turbonegro gaat al een kleine vijftien jaar mee en heeft in die tijd een aanhang opgebouwd die zich trots de Turbojugend noemt en geneigd is alles te pikken van de aan ironie verslingerde nepleernichten uit Noorwegen. Over het nieuwe album Scandinavian Leather valt met een lid van de Jugend dan ook niet te discussiëren, zo blij is men dat de band terug is van weer eens weggeweest.

Turbonegro heeft in zijn loopbaan al vele stijlen beoefend, en uiterst genietbare platen gemaakt. Maar de band heeft de punk al jaren geleden verruild voor een vorm van hardrock die, ondanks de vette knipogen waarmee de band deze stijl op het podium brengt, bloedserieus klinkt en daardoor niet anders dan oubollig en lachwekkend genoemd kan worden. De lollig bedoelde teksten kunnen dat niet verhelpen. Dat het zelfs in dit theater van de wansmaak van kwaad tot erger kan, bewijst Scandinavian Leather, dat zelfs binnen het hardrockoeuvre van Turbonegro een vorm van wanstaltigheid bereikt die zo griezelig is dat je elk moment het inzetten van `Final Countdown' van Scandinaviës ultieme schandvlek Europe verwacht. Dat ook de postmoderne ironie waarmee Turbonegro deze apekool opdient al jaren tot de opgewarmde kliekjes behoort zal alle niet-Jugend leden nauwelijks verbazen.

Turbonegro, Scandinavian Lear; Burning Hearts Records/ Epitaph, BHR 169