Modieuze `Antigone' in een onkoninklijk milieu

Ze zitten met zijn allen aan de dis, een ogenschijnlijk nogal gewone familie, slonzig en sjofel gekleed. Regisseur Ravel Huëll plaatst zijn Antigone in een onkoninklijk milieu en dat is vreemd, want het stuk draait niet in de laatste plaats om de macht van heersers.

Kreoon, de nieuwe koning van Thebe, verbiedt zijn onderdanen het lijk van de staatsvijandige Polyneikes te begraven. Antigone, kind van de oude koning en Polyneikes' zuster, lapt dat verbod aan haar laars. Twee hoogmoedige mensen uit de hoogste kringen staan bij Sofokles tegenover elkaar en Huëll laat de tekst, vertaald door Johan Boonen, grotendeels intact. Waardoor de aankleding des te meer detoneert.

Een dikke acteur speelt eerst Kreoons vrouw Eurydike en later het hoofdschuddende koor. Zelfs in zijn koninklijke functie is hij een vet aangezette Ma Flodder, die met het koffiezetapparaat morst, twee sigaretten tegelijk aansteekt en chocoladebroodjes in één hap verorbert. Hij zorgt kennelijk voor de vrolijke noot, maar zijn met gebrul gecombineerde geknoei leidt af van de woorden, die vooral in Sofokles' koorpartijen grote hoogten zouden moeten bereiken. Mijn eveneens hoofdschuddende reactie heeft niets met verontwaardiging over de gang van zaken aan dat Thebaanse hof te maken maar met verbazing over zulke ongein.

Even erg als dit mislukte koor is Teiresias. Hij, de blinde ziener, krijgt van Huëll een gipsen kraag en een belachelijk schorre oudemannetjesstem: alwéér een rol die niet om aan te horen is, alwéér kostbare tekst verprutst. En koning Kreoon? Hij zit haast de hele voorstelling met zijn rug naar het publiek. Dat heeft zin, want het verwijst naar zijn volksverachtende arrogantie. Maar het leidt wel tot slecht verstaanbaar gemummel, temeer daar het microfoontje waarmee hij net als de anderen is uitgerust hinderlijk kraakt en piept.

Kreoons zoon Haimon zwaait theatraal met een pistool en Antigones zusje Ismene zingt op het eind een depressief lied van popheld Kurt Cobain: goed te zien dat hier een jonge en modegevoelige regisseur aan het werk is, met een jonge en stuurloze delegatie van de al wat oudere Vlaamse toneelgroep Antigone. Ja, het is alsof Huëll Antigone uit de kast heeft gehaald omdat het gezelschap nu eenmaal zo heet en niet omdat hij er een bijzondere kijk op heeft ontwikkeld.

Als er hier en daar toch een sprankje visie tevoorschijn komt, dan is dat bij Antigone zelf, gespeeld door Sofie Decleir. Haar verzet heeft een hardheid die ons niet voor haar inneemt en zo laat Decleir iets zien van de innerlijke strijd tussen menselijkheid en koninklijke kilheid. Maar zij is de enige die echt iets laat zien, en dat is wel een beetje mager.

Voorstelling: Antigone van Sofokles door Theater Antigone. Regie: Raven Huëll. Gezien: 15/5 Toneelschuur, Haarlem. Tournee t/m 11/6. Inl: 020 4121415 of www.theateruitvlaanderen.nl.