Prix d'Elite

Worst van inktvis, volgens kenners dé primeur van de Europese Zeevruchten Expositie in Brussel. Maar met azijn besprenkeld keukenpapier smaakt beter.

Het was een wondermooie vis. Het is een worst geworden. Op de grootste vakbeurs voor de vishandel, de European Seafood Exposition in Brussel, toonde een Italiaan twee weken geleden zijn wereldprimeur. Carpaccio di piovra, ofwel octopuscarpaccio. Worst van inktvis. Nu is carpaccio flinterdun gesneden rauw rundvlees, voor het eerst in 1950 geserveerd in Harry's bar in Venetië en genoemd naar de Venetiaanse schilder uit de Renaissance Vittore Carpaccio, van wie op het moment dat het schoteltje vlees werd gecreëerd in Venetië een tentoonstelling werd gehouden. Veel later werden alle mogelijke flinterdun gesneden plakjes vlees, vis en zelfs van aubergines, carpaccio genoemd. Maar hoe kan een worst nu ook al zo gaan heten? Omdat er flinterdunne plakjes van gesneden kunnen worden.

Op de Brusselse visbeurs werden plakjes uitgedeeld en mogelijk delen weinig vaklui in de vis de mening van deze NRC-verslaggever. Elke plak een prachtig mozaïek, een dwarsdoorsnee van een prop gekookte inktvisjes, mooier dan menig kunstwerk aan de muur. Maar zonder kraak of smaak. Met azijn besprenkeld keukenpapier smaakt beter.

Er was duizelingwekkend veel meer te proeven en te bekijken op de beurs, waar ook een IJmuidense haringhandelaar in de stand van een Schotse onderneming op Hollandse Nieuwe stond te trakteren. Haring van uitzonderlijk goede kwaliteit. Wat moet dat, bij de Schotten?

De handelaar legt het uit. De Schotten vangen voor hem de vis en maken er in Schotland maatjesharing van. En hoe? Gewoon kop er af en in de pekel. Kop er af? Haring wordt toch gekaakt? Deze niet, mijnheer, alleen de kop er af. Een sensatie dus; Hollandse Nieuwe die niet meer wordt gekaakt.

Zo was er veel meer wonderlijk nieuws en waren er awards te winnen voor de meest innovatieve visproducten. De Seafood Prix d'Elite. Zeven prijzen, uit te reiken door een internationale jury van vaklui in vis, niet zomaar wat volk bij elkaar maar kenners van de wereldmarkt. Ze hadden er eentje kunnen geven aan de revolutionaire waterdichte supermarkt-oesterverpakking van Prins & Dingemanse, een verpakking waarin oesters langer in topconditie blijven door extra zuurstof. Maar ze gaven alle prijzen op één na aan die ene worst van inktvis. Een kant-en-klaar vispasteitje uit een Belgische maaltijdkokerij kreeg een prijs omdat de jury het veelbelovend vond. Maar dan. De prijs voor het meest originele product ging naar de Italiaanse worst van inktvis. De prijs voor het gezondste nieuwe product: voor de worst. De prijs voor het kant-en-klaarste product: voor de worst. De award voor het leukste nieuwe supermarktproduct: weer de inktvis. De jury vond de worst ook het beste nieuwe broodbeleg voor gebruik in bedrijfskantines en verzorgingshuizen. En zelfs de verpakking waarin de worst verscheept wordt kreeg een Seafood Prix d'Elite. Een doodgewone kartonnen doos. Maar ze vielen er van om in Brussel.

Nee, voor de smaak was geen prix d'elite beschikbaar. Dan had de onthoofde haring uit Schotland nog een kansje gehad.