Dubbelvier richt zich nu toch op de Spelen

Voor de roeiers in de dubbelvier zijn de wereldkampioenschappen roeien die in augustus in Milaan worden gehouden niet meer dan een tussenstation. De boot gaat uiteindelijk toch voor het olympisch eremetaal dat in Athene te halen is.

Ongeoefend en verre van fit. Toch kwamen de roeiers van de vorige week tot Nederlandse troef voor de Olympische Spelen bestempelde dubbelvier bij de internationale Hügelregatta op de Baldeneysee tot een derde en een tweede plaats. De achterstand op meervoudig wereldkampioen en olympische titelhouder Duitsland was aanzienlijk, maar Oekraïne (nummer vier van de wereld) werd in Essen door Michiel Bartman, Diederik Simon, Geert Cirkel en Gerritjan Eggenkamp verslagen.

,,Verwacht niet dat we bij de wereldbekerwedstrijden de sterren van de hemel roeien'', zei Bartman na het optreden in Essen. Hij kan het weten, de roeier trok vaker zijn eigen plan. Tijdens de wereldkampioenschappen in 1999 werden Bartman en Simon, olympisch kampioen met de Holland Acht van 1996, gevraagd opnieuw plaats te nemen in de acht. De roeiers hadden echter meer vertrouwen in hun dubbelvier, die zich met een vierde plaats ruimschoots kwalificeerde voor de Spelen van Sydney. In 2000 strandde de acht op de achtste plaats, de dubbelvier versloeg de geroutineerde Duitsers en won zilver. Met acht-roeier Geert Cirkel werd het zilver bij de wereldkampioenschappen van 2001 succesvol verdedigd. Dirk Lippits was evenwel ontevreden over het resultaat en stapte in de eenmansboot. Goede vervanging ontbrak, de atleten gingen boordroeien. Na eindeloos testen werd begin 2002 voor Geert Jan Derksen gekozen. Twee moeizame wedstrijden later moest de voormalig ploeggenoot van Cirkel alsnog plaatsmaken voor Matthijs Vellenga. Ondanks de uitermate gebrekkige voorbereiding werd de vier-zonder vorig jaar vijfde bij de WK. Het kwartet was van plan de boot zonder verdere selecties te kwalificeren voor de Spelen van Athene.

Afgelopen winter verscheen de vier-zonder vrijwel nooit als ploeg op het water.Daardoor kon de onervaren Vellenga zich minder snel ontwikkelen. Simon bleef in Nederland om clubgenoten te coachen, terwijl zijn ploeggenoten in Spanje trainden. Ook Bartman deed rustig aan, deels gedwongen omdat zijn rugblessure opspeelde. Alleen Cirkel hield zichzelf echt in topvorm. Los van de `dichtgetimmerde' vier trainde Eggenkamp (die een jaar eerder de Boat Race met Oxford won) eenzaam in de skiff, zijn kans afwachtend.

De vier-zonder verstofde verder. De boot kwam de loods nooit meer uit. Begin april werd bekend dat de roeiers geen heil meer in het boottype zagen. De roeibond haastte zich te zeggen dat de vier deze winter ,,onvoldoende progressie'' had geboekt om ,,voor de Olympische Spelen van 2004 te worden aangewezen'' en beloofde open selecties. Bartman en Simon probeerden zonder zo'n selectie weer een dubbelvier te formeren met Cirkel en Eggenkamp. Ook Cirkel had vertrouwen in de voorgestelde combinatie. Ondanks zijn hekel aan selecteren wilde Cirkel vooral duidelijkheid. ,,Ik houd ook niet van afwassen en dat moet af en toe ook'', zei de roeier.

Cirkel dwong af dat de coaches alle ruimte zouden krijgen: resultaten van seatraces zouden niet doorslaggevend zijn maar meewegen in een totaal oordeel. Cirkel eiste tevens dat de ploeg zou kiezen voor bondscoach Jan Klerks. Eggenkamp hield zich tijdens de besprekingen gedeisd. Hij maakte in 1999 deel uit van de vier die muitend tot stand kwam maar Eggenkamp werd binnen twee weken vervangen door Lippits.

Drie bondscoaches kwamen met een tegenvoorstel. Alleen Gijs Vermeulen, Vellenga en Eggenkamp zouden in aanmerking komen voor één plaats in de boot. De roeibond greep niet in, de commissie toproeien faalde om open, heldere en eerlijke selectie te garanderen.

In zes tijdraces werden de verschillen vastgesteld. Terwijl Cirkel voor zijn studie in de Verenigde Staten verbleef, liet Vermeulen de boot met Eggenkamp, Bartman en Simon harder gaan dan Vellenga. Drie dagen later bleek het verschil tussen Eggenkamp en Vermeulen nauwelijks meetbaar. Na twee dagen werd nogmaals getest en won Eggenkamp.

,,De ellende bij roeien is dat er geen waterdicht selectiesysteem bestaat. De mening van roeiers is waardevol. Tegelijkertijd kun je als bond niet hebben dat roeiers ploegen bepalen'', aldus Klerks.

Op de Baldeneysee keerde afgelopen weekeinde het optimisme bij de roeiers terug. Wilde Bartman zaterdag in Duitsland nog niet verder kijken dan de wereldkampioenschappen, na de tweede plaats van zondag erkende de slagroeier toch dat uiteindelijk alles in het teken van de Olympische Spelen staat.