Afkoopsommen

Het is makkelijk politieke munt te slaan uit gouden handdrukken. Vooral topmensen die grote afkoopsommen incasseren als zij eruit worden gegooid nadat zij hun bedrijven de afgrond in hebben gestuurd, zijn een dankbaar doelwit. Het is dus geen verrassing dat politici dit een aantrekkelijk onderwerp vinden voor een preek vanaf de zeepkist. Maar het maken van wetgeving op basis van afgunst is een andere zaak.

Daarom is het bemoedigend dat de Britse regering terugkomt van haar plannen om wetten uit te vaardigen die een eind hadden moeten maken aan grote afkoopsommen. Zulke `beloningen voor onvermogen' zijn uiteraard aanstootgevend, maar dat is nog geen reden om de wet te veranderen teneinde dergelijke betalingen met terugwerkende kracht te verbieden. Tornen aan het beginsel dat een eenmaal gesloten overeenkomst moet worden nagekomen, zou nog veel aanstootgevender zijn geweest.

De Britse regering denkt nu na over een andere manier om het probleem aan te pakken. Het bedrijfsleven zou gestimuleerd moeten worden in nieuwe contracten een gestandaardiseerde clausule op te nemen, die het ondernemingen mogelijk maakt af te zien van een gouden handdruk als een topfunctionaris slecht heeft gefunctioneerd. Omdat deze regeling geen terugwerkende kracht zou hebben, is zij niet aanstootgevend. Niettemin lijkt het nog steeds een halfbakken idee. Hoe wordt bijvoorbeeld beoordeeld of iemand ondermaats presteert? Een exacte formule daarvoor is niet te geven, maar als het wordt overgelaten aan het bedrijf zelf wordt het moeilijker mensen te werven.

Betekent dat dan dat er niets kan worden ondernomen tegen beloningen voor onvermogen? Zeker niet. Kijk maar eens naar het gevecht dat aandeelhouders leveren bij GlaxoSmithKline over de bepaling dat topman Jean-Paul Garnier een gouden handdruk van naar verluidt 36 miljoen dollar zal ontvangen bij voortijdige beëindiging van zijn contract.

Er zit een belangrijk aspect aan het geval-Glaxo – en aan het grote aantal andere voorbeelden van aandeelhoudersactivisme ten aanzien van de topsalarissen dat de afgelopen maanden de revue is gepasseerd. Britse bedrijven zijn nu verplicht jaarlijks een stemming te houden over het salarisbeleid. Hoewel ze formeel niets hoeven te doen als de stemming in hun nadeel uitvalt, is de psychologische invloed ervan uiteraard groot. Nu de Britse staatssecretaris voor de Industrie Patricia Hewitt tevergeefs op zoek is naar een beleid inzake gouden handdrukken, zou ze zich moeten realiseren dat ze dat al heeft.

Onder redactie van Hugo Dixon.

Voor meer commentaar: zie www.breakingviews.com.

Vertaling Menno Grootveld.