Vive La Fête

Zo serieus en kunstzinnig als dEUS soms uit de hoek kan komen, zo pretentieloos lijkt Vive La Fête, het uit de hand gelopen hobbyproject dat dEUS-bassist Danny Mommens drijft met zijn vriendin Els Pynoo.

Op hun derde gezamenlijke cd Nuit blanche past het duo perfect in de huidige jaren-tachtig-revival die als `electroclash' door het leven gaat. De synthesizers staan net zo prominent te zoemen als elders in die rage, de baslijnen zijn even hoekig en de drumcomputerritmes vallen al even rigide uit.

Maar vooral in de zang van Pynoo, die tussen kille afstandelijkheid en hitsige sensualiteit slingert, vindt de muziek haar karakter.

De liedjes krijgen er vrijwel zonder uitzondering een onderhuids tintelende spanning van. De Franse voertaal roept natuurlijk de groep Les Liaisons Dangereuses (een afsplitsing van DAF) in herinnering. Maar zo te horen is de voornaamste inspiratiebron de vergeten Belgische groep Honeymoon Killers geweest, die ruim twintig jaar geleden op vergelijkbare, lichtvoetige wijze met de conventies van de popmuziek aan de haal ging. Maar met zo'n geinige synthipopplaat als resultaat is dat geen inspiratiebron om je voor te schamen.

Vive La Fête: Nuit blanche (Surprise 010). Distr.: Lowlands