VREEMDGAAN VOLGENS HELEEN VAN ROYEN

Vreemdgaan in een huwelijk is van alle tijden, en zeker geen privilege van de huidige generatie hoogopgeleide jonge vrouwen. Naar mijn smaak claimt Heleen van Royen (`Het leven is te kort om niet vreemd te gaan', Leven &c. 10 mei) net iets te veel dat ze met haar opvattingen over seks en trouw het ei van Columbus uitvindt.

Aangezien interviewer Paul Steenhuis met zijn manier van vragen al kritisch genoeg is, beperk ik mij tot een korte aanvulling. In Van Royens optiek behoor ik met mijn 51 jaar tot de oudere mannen. Dat deze groep terughoudender is voor vrouwelijke toenadering, heeft een andere oorzaak dan Van Royen veronderstelt:

- Je bent getrouwd/je hebt een vaste relatie. Je waardeert je huwelijk, en je hebt geen zin om dat onder druk te zetten voor een avontuurtje met een andere vrouw;

- Je hebt bovendien kinderen, waarvoor je je uiteraard verantwoordelijk voelt. Je beseft hoe groot de emotionele schade in je gezin zal zijn als je een nieuwe relatie begint;

- Last but not least: de financiën. Een relatie met een andere vrouw kost altijd geld, en scheiden is helemaal rampzalig: dan ben je meestal een fors deel van je nettosalaris kwijt aan alimentatie. De meeste getrouwde Nederlandse mannen kunnen zich dat niet of nauwelijks veroorloven.

Het is op zijn zachtst gezegd niet erg representatief dat van Van Royen haar opvattingen over seks en trouw baseert op de `homo- en partycultuur'. En deze vervolgens promoveert tot de nieuwste huwelijksmoraal van 2003.

Dat Van Royen (buitenechtelijke) seks als een consumptie-artikel beschouwt, komt dan ook geheel voor haar rekening. Ik geloof dat de meeste mensen daar anders over denken. En ook bestaan er nog altijd mannen en vrouwen die uit principe niet in andermans huwelijk/relatie inbreken.

per e-mail aan leven@nrc.nl