Toetreding tot euro inzet bitter Brits debat

De premier en de minister van Financiën van Engeland zijn in een gevecht verwikkeld over de verklaring die laatstgenoemde op 9 juni zal afleggen over de Britse toetreding tot de euro. Het gevecht gaat niet over de hoofdzaak: semi-officiële lekken hebben duidelijk gemaakt dat Gordon Brown niet zal aanbevelen dat Groot-Brittannië zich direct bij de Europese munt aansluit.

Duizenden pagina's documentatie, al voorbereid door zijn ministerie, zullen de conclusie staven dat het project (nog) niet voldoet aan de vijf voorwaarden die hij heeft geformuleerd. Nee, er schijnt een bitter intern debat gevoerd te worden over de vraag of die exercitie nog eens moet worden herhaald vóór de volgende algemene verkiezingen, die binnen twee jaar moeten plaatsvinden.

De afloop van dat debat zal een lakmoesproef worden voor het Britse beleid. Het enige relevante verschil dat twee jaren kunnen maken zou het toevoegen zijn van een paar kwartalen extra gegevens. Dat is vlees noch vis. Tenzij je al je vertrouwen stelt in wat de experts `nominale convergentie' noemen – en de hele, op de aanbodzijde gebaseerde benadering van Brown wijst erop dat hij dat niet doet – gaat het in werkelijkheid om de vraag of het vervangen van het pond door de euro een beter beleidskader oplevert dan het huidige. Een beslissing om vandaag `nee' te zeggen, maar de achterdeur op een kier te laten voor een `ja' voor het geval de opiniepeilingen het bij het verkeerde eind hebben, zou betekenen dat het economische argument ondergeschikt is gemaakt aan de rauwe werkelijkheid van de Europese politiek.

Voor Brown, een groot voorstander van transparant beleid, zijn er slechts twee verdedigbare handelwijzen. Hij kan besluiten dat de euro en de Europese Centrale Bank het Verenigd Koninkrijk een transparanter en stabieler monetair beleid te bieden hebben dan het huidige, en toetreding aanbevelen.

Of hij kan tot de tegengestelde conclusie komen en zich tegen toetreding uitspreken. Een middenweg zou economisch niet te verantwoorden zijn en de ermee gepaard gaande onzekerheid zou slecht zijn voor de markten. Als premier Tony Blair erop staat het gezond verstand terzijde te schuiven om redenen die niets met economie te maken hebben, dan moet hij dat geheel op eigen verantwoordelijkheid doen.

Onder redactie van Hugo Dixon.

Voor meer commentaar: zie www.breakingviews.com.

Vertaling Menno Grootveld.